Bajka o drzewie, które śpiewało

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, za pagórkiem porośniętym mchem, stało wielkie, sędziwe drzewo – dąb o grubym pniu i koronie sięgającej nieba.

Nazywało się Dęboludek, bo wszyscy mieszkańcy lasu wiedzieli, że to drzewo ma w sobie coś wyjątkowego. Jego liście szeleściły nie jak zwykle, ale jakby ktoś nucił cichą melodię.

Pewnego wieczoru mała wiewiórka Ruda, która mieszkała w dziupli tuż obok, nie mogła zasnąć. Wierciła się w swoim miękkim gniazdku z mchu i patrzyła na gwiazdy.

– Dlaczego nie śpisz? – zapytał cicho Dęboludek. Jego głos brzmiał jak szum wiatru.

– Bo mi smutno – odpowiedziała Ruda. – Chciałabym, żeby ktoś zaśpiewał mi kołysankę.

Dęboludek uśmiechnął się swoimi konarami. – Ja umiem śpiewać – powiedział. – Ale tylko wtedy, gdy w lesie jest cicho. Jeśli ktoś krzyczy lub tupie, moja melodia znika.

Ruda zamknęła oczka i przytuliła się do kory. Dęboludek zaczął nucić: „Szuuu, szuuu, śpij, mała Rudo, gwiazdy już świecą, księżyc już budzi noc…”. Liście drżały delikatnie, a cały las wsłuchiwał się w tę pieśń.

Nadleciały sowy, przyczłapał jeż, a nawet zając przystanął pod dębem. Wszyscy słuchali w ciszy. I nikt już nie był smutny.

Gdy melodia ucichła, Ruda ziewnęła szeroko. – Dziękuję, Dęboludku – szepnęła. – Jutro też będę słuchać w ciszy.

Dęboludek pogłaskał ją gałązką po ogonku. – Dobranoc, maleńka. Niech ci się śnią zielone sny.

I tak las zatonął w spokoju, a nad koronami drzew zapłonęły pierwsze gwiazdy wieczoru.