Duszek, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie księżyc świecił jaśniej niż słońce, a gwiazdy układały się w uśmiechy, mieszkał mały duszek o imieniu Łatek. Był przezroczysty jak poranna mgiełka, a na jego policzkach drżały dwa maleńkie, srebrne dołeczki. Mimo że wyglądał uroczo, czuł się samotny, bo inne duszki wolały bawić się w chowanego w starych zamkach, a on wolał spacerować po łąkach pełnych polnych kwiatów.

Pewnego wieczoru Łatek usiadł na miękkim mchu i westchnął. „Dlaczego nikt nie chce się ze mną bawić?” – zapytał cicho wietrzyk. Wietrzyk musnął jego przezroczyste ucho i szepnął: „Może dlatego, że boją się, że jesteś inny. Ale to ty musisz pokazać im, jak bardzo jesteś wyjątkowy.”

Łatek zastanowił się nad słowami wietrzyka. Postanowił udać się na starą wieżę, gdzie duszki urządzały sobie nocne harce. Kiedy dotarł na miejsce, zobaczył, że wszystkie duszki ścigają się wokół omszałego zegara. Były szare i ponure, a ich śmiech brzmiał jak zgrzytanie zardzewiałych drzwi.

„Hej!” – zawołał Łatek, machając przezroczystą rączką. Duszki zatrzymały się i spojrzały na niego z zaciekawieniem. „Jesteś inny” – powiedział najstarszy duszek, który miał na głowie koronę z pajęczyn. „Jesteś przezroczysty i masz na policzkach coś błyszczącego.” Łatek spuścił głowę, ale przypomniał sobie radę wietrzyka.

„To prawda, jestem inny” – powiedział odważnie. „Ale czy nie jest ciekawie, gdy ktoś wnosi coś nowego? Mam w sobie światło, które może rozświetlić nawet najciemniejszy kąt.” Łatek zaczął wirować w powietrzu, a z jego ciała zaczęły sypać się iskierki. Niektóre duszki zachichotały, ale kilka z nich podeszło bliżej, by zobaczyć ten niezwykły widok.

Jedna mała duszyczka o imieniu Iskierka podeszła najbliżej. „Jak to robisz?” – zapytała z podziwem. Łatek uśmiechnął się szeroko. „To proste – wystarczy pomyśleć o czymś radosnym. Na przykład o tym, jak słońce maluje chmury na różowo.” I znów zakręcił się w powietrzu, a tym razem iskierki poleciały aż pod sufit starej wieży.

Duszki zaczęły się uśmiechać. Nagle jedna z nich, ta z koroną z pajęczyn, powiedziała: „Może i ty masz coś do zaoferowania. Możesz nauczyć nas, jak sprawić, by nasze zamki były jaśniejsze?” Łatek skinął głową, a jego serduszko zabiło mocniej z radości. Wkrótce wszystkie duszki wirowały wokół niego, a wieża rozbłysła milionem srebrnych punktów.

Od tamtej nocy Łatek nie był już samotny. Nauczył się, że bycie innym to nie wada, a skarb. Każdego wieczoru spotykał się z przyjaciółmi na łące, by wspólnie malować niebo iskierkami. A gdy zapadał zmrok, wracał do swojego domku pod muchomorem, gdzie gwiazdy kołysały go do snu, szepcząc: „Jesteś wyjątkowy, Łatku. I to jest najpiękniejsze, co możesz dać światu.”

I tak, z uśmiechem na przezroczystej twarzy, duszek zasypiał spokojnie, wiedząc, że przyjaźń nie ma barwy ani kształtu – liczy się tylko to, co w sercu.