Bajka o duszku Kacperku

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu, na samym strychu, mieszkał duszek Kacperek. Był malutki, biały i puszysty – jak chmurka, która przysiadła na parapecie. Jego oczy świeciły jak dwa małe światełka, a uśmiech miał ciepły i przyjazny.

Kacperek uwielbiał bawić się w chowanego z promykami słońca. Gdy wiatr wiał przez okno, robił „fiuuu” i śmiał się cicho.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wszedł na niebo, usłyszał smutne szlochanie. To mała Zosia, która mieszkała w pokoju obok, zgubiła swojego pluszowego misia.

Kacperek postanowił pomóc. Leciał cichutko po pokoju, zaglądając pod łóżko, za szafę i między poduszki. W końcu znalazł misia – spał spokojnie pod różową poduszką.

Zosia uśmiechnęła się szeroko i przytuliła duszka. Od tego dnia Zosia i Kacperek bawili się razem każdej nocy.

Duszek uczył ją, jak cieszyć się z małych rzeczy: z ciepłego kocyka, z zapachu lawendy, z migotania gwiazd za oknem.

Kiedy zapadał zmrok, Kacperek nucił cichą kołysankę, a Zosia zasypiała spokojnie, tuląc misia.

I tak każdego wieczoru gwiazdy świeciły nad domkiem, a duszek czuwał nad snem Zosi, szeptając: „Dobranoc, mała przyjaciółko.”