Bajka o dwóch misiach, co znalazły gwiazdkę

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie, tuż za pagórkiem pokrytym mchem, mieszkały dwa małe misie – jeden był bury i okrąglutki jak kamyk, a drugi rudy i puszysty jak jesienny liść. Każdego ranka bawiły się razem, ale dziś coś było nie tak – każde z nich chciało znaleźć najpiękniejszy skarb.

Bury Miś nazywał się Tuptuś, bo zawsze stukał łapkami o ziemię, szukając orzechów. Rudy Miś nazywał się Szelestek, bo szeleścił wśród suchych liści, zbierając jagody. Tego dnia Tuptuś powiedział: „Szelestku, znajdę dziś coś wyjątkowego! Wielki, błyszczący kamień, który będzie tylko mój!”. A Szelestek odrzekł: „A ja znajdę najsłodsze jagody na całym świecie i schowam je tylko dla siebie!”.

Postanowiły więc, że każdy będzie szukał sam. Tuptuś poszedł w lewo, w stronę strumyka, gdzie kamienie lśniły w słońcu. Szelestek poszedł w prawo, na polanę pełną krzaczków. I tak szukały, szukały – Tuptuś znalazł kamień, ale był szary i ciężki, a Szelestek znalazł jagody, ale były kwaśne i małe. Żadne nie było zadowolone.

Zmęczone i smutne, usiadły pod wielkim dębem. „Moje znaleziska wcale nie są fajne” – mruknął Tuptuś. „A moje wcale nie są słodkie” – dodał Szelestek. Wtedy zobaczyły, że nad ich głowami, w gałęziach dębu, wisi mały, srebrny dzwoneczek – taki, jaki wiatr przynosi czasem z daleka. Dzwonił cichutko: dzyń, dzyń, dzyń.

„Och, jaki piękny!” – zawołał Tuptuś. „Chciałbym go mieć dla siebie!”. Ale Szelestek powiedział: „Ja też! A może… może weźmiemy go razem? I powiesimy nad naszą norką, żeby obaj mogli słuchać?”. Tuptuś pomyślał chwilę, a potem się uśmiechnął. „To dobry pomysł. Wtedy obaj będziemy mieli gwiazdkę na noc”.

Razem, ostrożnie, zdjęły dzwoneczek z gałęzi. Szelestek trzymał go łapką, a Tuptuś pomagał, żeby nie spadł. Potem pobiegły do swojej norki pod starym pniem i przywiązały dzwoneczek do daszku. Gdy wiał wiatr, dzwonił cichutko, a misie kładły się obok siebie i słuchały. „To lepsze niż kamień” – szepnął Tuptuś. „I niż jagody” – szepnął Szelestek.

Tamtej nocy, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, dzwoneczek zadzwonił raz – cichutko, jakby mówił: „Śpijcie, misie, śpijcie”. Tuptuś i Szelestek przytuliły się do siebie, bo wiedziały, że najpiękniejsze rzeczy są wtedy, gdy się nimi dzielimy. I tak zasnęły, spokojne i szczęśliwe, pod srebrzystym dźwiękiem, który był ich małą, wspólną gwiazdką.