Bajka o dzidziusiu, który uczył cierpliwości

— Bajka do czytania —

Zosia miała siedem lat i właśnie dowiedziała się, że w jej domu pojawi się dzidziuś. Mama i tata byli bardzo szczęśliwi, ale Zosia nie do końca rozumiała, co to znaczy. Myślała, że dzidziuś będzie jak nowa lalka – mały, milutki i zawsze gotowy do zabawy.

Kiedy mały Franio w końcu przyjechał ze szpitala, Zosia od razu pobiegła do jego łóżeczka. Ale dzidziuś wcale nie chciał się bawić. Leżał zawinięty w kocyk, mrużył oczy i cicho pochrapywał. – Mamo, kiedy on wstanie? – zapytała Zosia. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – Franio potrzebuje czasu, żeby urosnąć. Na razie tylko je, śpi i czasem płacze.

Zosia była rozczarowana. Próbowała położyć obok niego swoją ulubioną maskotkę, ale Franio nawet nie otworzył oczu. Próbowała mu zaśpiewać piosenkę, ale on zaczął płakać. – Dlaczego on nie chce być moim przyjacielem? – zapytała ze smutkiem. Tata przytulił ją i powiedział: – On cię jeszcze nie zna, ale już cię kocha. Musisz być cierpliwa.

Minęło kilka tygodni. Zosia codziennie siadała obok łóżeczka i opowiadała Franiowi o swoich przygodach w szkole. Mówiła o tym, jak bawiła się na placu zabaw i jakie rysunki narysowała. Pewnego dnia, gdy opowiadała o swoim ulubionym piesku, Franio nagle uśmiechnął się do niej. Zosia aż podskoczyła z radości! – Mamo, tato, on się uśmiechnął! – krzyknęła.

Od tego dnia Franio coraz częściej reagował na Zosię. Gdy mówiła, patrzył na nią swoimi wielkimi, niebieskimi oczami. Gdy śpiewała, machał rączkami. Zosia zrozumiała, że dzidziuś to nie zabawka, ale mały człowiek, który potrzebuje czasu, by pokazać, co czuje. I że każdy uśmiech, każde spojrzenie to wielki prezent.

Pewnego wieczoru mama pozwoliła Zosi potrzymać Frania na rękach. Zosia usiadła na kanapie, a mama ostrożnie położyła jej na kolanach małego braciszka. Franio wtulił się w nią i zamknął oczy. Zosia poczuła, jak bije jego serduszko. – Jest taki malutki i delikatny – szepnęła. – Będę go chronić – obiecała sobie w myślach.

Od tamtej pory Zosia stała się najlepszą siostrą na świecie. Pomagała mamie podawać pieluszki, a gdy Franio płakał, śpiewała mu kołysanki. Wiedziała już, że bycie starszą siostrą to nie tylko zabawa, ale też wielka odpowiedzialność. I że cierpliwość potrafi zdziałać cuda.

Tej nocy, gdy gwiazdy zaświeciły na niebie, Zosia pocałowała Frania w czoło i szepnęła: – Dobranoc, mały braciszku. Śpij spokojnie. A potem poszła do swojego łóżka, otuliła się kołdrą i zamknęła oczy. Wiedziała, że jutro znów usłyszy jego śmiech i że to będzie najpiękniejszy dźwięk na świecie.