Bajka o dziecięcych skarbach

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym miasteczku, w domku z niebieskimi okiennicami, mieszkało rodzeństwo – Zosia i Maciek. Zosia miała sześć lat i lubiła zbierać kolorowe liście, a Maciek, który miał pięć lat, uwielbiał budować zamki z klocków. Pewnego dnia znaleźli tajemniczy list schowany za krzakiem róż.

List był napisany na pożółkłym papierze, a w środku widniało zdanie: „Skarb ukryty jest tam, gdzie blask księżyca sięga ziemi”. Dzieci spojrzały na siebie z ciekawością. – To pewnie gdzieś w ogrodzie – powiedziała Zosia. Maciek przytaknął i już biegli do szopy po latarkę.

Ruszyli na poszukiwania, gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Zosia świeciła latarką pod krzaki, a Maciek zaglądał za donice. – Może to gliniany garnek ze złotem? – szepnął Maciek. Zosia uśmiechnęła się, ale wiedziała, że najważniejsza jest przygoda.

Nagle latarka oświetliła starą huśtawkę. Pod nią leżało pudełko wysadzane muszelkami. – Znaleźliśmy! – krzyknęli razem. Otworzyli je drżącymi rękoma. W środku nie było jednak monet ani klejnotów, tylko małe, wiklinowe serce i karteczka: „Prawdziwy skarb to miłość bliskich”.

Zosia i Maciek usiedli na trawie. – To znaczy, że my jesteśmy skarbem? – zapytał Maciek. – Tak, chyba każdy z nas jest skarbem dla kogoś innego – odpowiedziała Zosia. Wzięli serce do domu i postawili na komodzie w swoim pokoju, żeby zawsze pamiętać o tej lekcji.

Następnego dnia do Zosi i Maćka przyszła koleżanka z przedszkola – mała Kasia. Zobaczyła wiklinowe serce i zapytała, skąd je mają. Dzieci opowiedziały jej o swojej przygodzie. – To piękne – powiedziała Kasia. – Czy mogę też zrobić coś takiego? – zaproponowała Zosia.

Razem upiekły ciasteczka i zaniosły je do sąsiadki, pani Ewy, która była smutna, bo jej kot uciekł. Pani Ewa uśmiechnęła się ciepło. – Dziękuję, moje skarby – powiedziała wzruszona. Od tamtej pory dzieci co tydzień robiły komuś niespodziankę, bo zrozumiały, że dawanie radości to największy skarb.

Zosia i Maciek często wspominali swoją przygodę. Kładąc się spać, patrzyli na wiklinowe serce i szeptali: „Dobranoc, skarbie”. W pokoju robiło się cicho, a przez firanki wpadało srebrzyste światło księżyca. Zosia zasypiała myśląc o tym, jak wiele osób kocha.

Kiedy ostatnie promienie słońca zniknęły za horyzontem, Maciek przytulił się do poduszki. – Mamo, a czy my też jesteśmy skarbem? – zapytał cicho. Mama pocałowała go w czoło. – Jesteście największym skarbem, jaki mogłam znaleźć – szepnęła. Maciek uśmiechnął się i zasnął spokojnie.

Tej nocy gwiazdy na niebie błyszczały jaśniej niż zwykle. Zosia i Maciek leżeli cichutko każde w swoim łóżeczku, a ich serduszka biły równo. Wiedzieli, że prawdziwe bogactwo nie leży w rzeczach, ale w miłości, którą mają dla siebie i dla innych.