Krysia i pajęczyna życzliwości

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Kwietna Łąka mieszkała dziewczynka o imieniu Krysia. Krysia najbardziej na świecie lubiła patrzeć, jak babcia tka piękne, srebrzyste pajęczyny na swoim starym krośnie. - Babciu, dlaczego twoje pajęczyny są takie mocne? – zapytała pewnego razu.

Babcia uśmiechnęła się tajemniczo i pogłaskała Krysię po włosach. - Widzisz, moja droga, każda nitka to jedna życzliwość. Kiedy jesteśmy mili dla innych, splatamy nici, które łączą nas ze sobą. Im więcej dobrych uczynków, tym mocniejsza pajęczyna.

Krysia bardzo chciała zrobić coś dobrego. Najpierw pomogła swojej przyjaciółce Zosi zebrać klocki, które rozsypały się po podłodze. Zosia uśmiechnęła się i podziękowała. Krysia poczuła ciepło w serduszku.

Potem zobaczyła, że pani ogrodnikowa upuściła nasiona słonecznika. Pochyliła się i pomogła je zebrać do koszyka. Pani ogrodnikowa powiedziała: - Dziękuję, Krysiu! Jesteś prawdziwym skarbem!

Kiedy wróciła do domu, opowiedziała babci o swoich dobrych uczynkach. Babcia zaprowadziła ją do wielkiej, szklanej kuli, która wisiała w oknie. - Spójrz – powiedziała babcia. W środku kuli Krysia zobaczyła maleńkie, srebrne iskierki. - To twoje dobre uczynki – wyjaśniła babcia. - Każdy iskrzy się jak gwiazda.

Następnego dnia Krysia postanowiła zrobić coś dla całego miasteczka. Namówiła przyjaciółki: Zosię, Olę i Maję, żeby razem posprzątały plac zabaw. Dziewczynki zbierały liście, układały zabawki i malowały ławki na nowo. Wszyscy byli zachwyceni.

Wieczorem babcia pokazała Krysi pajęczynę utkaną ze wszystkich tych nitek. Była ogromna i lśniła jak tęcza. - Widzisz, Krysiu – powiedziała babcia. - Kiedy jesteśmy życzliwi, budujemy mosty między ludźmi. A te mosty są najpiękniejszym darem, jaki możemy dać światu.