Bajka o Zosi i gwiazdkowym kotku

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała w domku na skraju zielonej łąki. Każdego popołudnia bawiła się w ogródku, obserwując motyle i słuchając śpiewu ptaków. Pewnego dnia usłyszała ciche, delikatne miauczenie dochodzące spod krzaka porzeczek.

Zosia ostrożnie podeszła bliżej i ujrzała małego, szarego kotka o wielkich, błyszczących oczach. Kotek drżał z zimna i wyglądał na bardzo zmęczonego. – Nie bój się, maluszku – szepnęła dziewczynka i wyciągnęła rękę.

Kotek otarł się o jej dłoń i zamruczał cichutko, jak mały silniczek. Zosia wzięła go na ręce i zaniosła do domu. Mama pozwoliła ogrzać kotka i dać mu miseczkę ciepłego mleka. Kotek pił łapczywie, a jego oczy zaczęły radośnie błyszczeć.

– Musimy znaleźć twoją mamę – powiedziała Zosia. Wyszli więc na łąkę, gdzie kotek nagle zaczął biec w stronę starej wierzby. Pod drzewem siedziała duża, biała kotka, która z radością polizała swojego malucha.

Okazało się, że kotek nazywa się Gwiazdek, bo na czole ma małą, białą łatkę w kształcie gwiazdki. Kotka-mama podziękowała Zosi mruczeniem. Zosia poczuła się bardzo szczęśliwa, że mogła pomóc.

Od tego dnia Zosia często odwiedzała Gwiazdka i jego mamę. Uczyła się, jak dbać o zwierzęta i jak ważne jest, by nie zostawiać ich samych. Kotek zawsze czekał na nią pod wierzbą i machał ogonkiem.

Gdy zapadał zmrok, Zosia wracała do domu, myślała o Gwiazdku i o tym, jak dobrze jest mieć przyjaciela. Mama całowała ją na dobranoc, a Zosia zamykała oczy, słysząc za oknem ciche mruczenie.

Tej nocy Zosia śniła o gwiazdach, które tańczyły na niebie, a wśród nich biegał mały kotek z gwiazdką na czole. Wszystko było spokojne i ciche, a księżyc delikatnie świecił nad łąką. Dobranoc, Zosiu – szepnął wiatr. Dobranoc, Gwiazdku.