Sówka Zosia i tajemnica liter

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, w dziupli na wysokim dębie, mieszkała mała sówka Zosia. Każdego ranka przysiadała na gałęzi i patrzyła, jak inne leśne zwierzęta biegną do szkoły pani Wiewiórki. Zosia bardzo chciała się dowiedzieć, co takiego ciekawego dzieje się za tymi drzwiami.

Pewnego dnia pani Wiewiórka zaprosiła Zosię do swojej klasy. W środku było przytulnie i kolorowo. Na ścianach wisiały wielkie liście, a na nich – dziwne znaki. – To są litery – wyjaśniła pani Wiewiórka. – Każda ma swój dźwięk i razem tworzą słowa. Zosia z zachwytem patrzyła na zakręcone kształty.

Następnego dnia Zosia dostała swój pierwszy liść z literą „A”. – To jest początek alfabetu – powiedziała pani Wiewiórka. – Spróbuj ją zapamiętać, a potem znajdź w lesie coś, co zaczyna się na „A”. Zosia wyruszyła na poszukiwania. Znalazła aromatyczną malinę, ale malina zaczynała się na „M”. Potem zobaczyła agrest – to było „A”! Była taka dumna.

Kolejnego dnia przyszła pora na literę „B”. Zosia pobiegła do stawu i zobaczyła biedronkę. – Biedronka, biedronka – powtarzała. – Na pewno zaczyna się na „B”! Pani Wiewiórka potwierdziła i pogłaskała Zosię po piórkach. – Świetnie ci idzie – pochwaliła.

Zosia uczyła się dalej. Każda nowa litera była jak małe odkrycie. „C” jak czapla, „D” jak dzięcioł, „E” jak echo. Zosia ćwiczyła pisanie patykiem na piasku. Czasem litery wychodziły krzywo, ale Zosia się nie poddawała. Wiedziała, że każdy błąd to krok do przodu.

Pewnego dnia pani Wiewiórka dała Zosi pierwsze zadanie: ułożyć z liter swoje imię. Zosia długo myślała. Z – jak zając, O – jak orzech, S – jak sowa, I – jak igła, A – jak agrest. Ułożyła „ZOSIA” i aż podskoczyła z radości. – Umiem napisać swoje imię! – zawołała.

Od tej pory Zosia każdego wieczoru siadała na gałęzi i czytała z liści proste słowa. Mama sowa była z niej bardzo dumna. – Nauka to przygoda – mówiła mama. – Każda litera otwiera drzwi do nowego świata. Zosia przytulała się do mamy i czuła, że ma w sobie siłę do odkrywania coraz więcej.

Gdy zapadł zmrok, Zosia spojrzała w niebo pełne gwiazd. – Gwiazdy też układają się w jakieś wzory – szepnęła. – Może to litery napisane przez księżyc? Mama uśmiechnęła się i otuliła Zosię skrzydłem. – Czas spać, mała odkrywczyni. Jutro czeka cię kolejna litera. Zosia zamknęła oczy, a w jej śnie tańczyły litery i układały się w najpiękniejsze historie.