Tajemnica Starego Dębu

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, tuż obok wielkiego lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Każdego ranka wyglądała przez okno i machała do drzew, a one odwzajemniały jej uśmiech szeptem liści. Pewnego dnia las wydał jej się jakiś smutny.

Zosia postanowiła wybrać się na spacer do swojego ulubionego miejsca – pod stary dąb, który znał wiele tajemnic. Gdy podeszła blisko, usłyszała cichutki głos: – Cześć, Zosiu. To ja, dąb. – Dziewczynka zdziwiła się, ale przysiadła na mchu. – Dlaczego jesteś smutny? – zapytała. Drzewo westchnęło i opowiedziało o tym, jak ludzie zostawiają w lesie puszki, plastikowe butelki i papierki. Kiedyś polana lśniła czystością, a dziś jest pełna śmieci.

– Czy mogę Ci pomóc? – spytała Zosia. Stary dąb uśmiechnął się gałęziami. – Każdy mały gest ma znaczenie. Gdybyś zebrała chociaż kilka rzeczy, las odetchnąłby lżej. Zosia bez wahania zaczęła zbierać śmieci. Wkrótce miała pełen worek: puszka po soku, plastikowa butelka, folia po czekoladzie i kilka papierków.

Nagle z pobliskiego krzaka wyskoczyła wiewiórka. – Dziękuję! – pisnęła. – Te śmieci przeszkadzały mi zbierać orzechy. Zosia pogłaskała ją po rudym futerku. Potem przyszła sowa i dzięcioł. Każde zwierzę mówiło, jak bardzo śmieci niszczą ich domy.

Zosia zapytała dębu, co jeszcze może zrobić. Drzewo odpowiedziało: – Możesz powiedzieć innym dzieciom, żeby wrzucały śmieci do koszy. I zawsze zabieraj z lasu to, co przyniosłaś. Dziewczynka obiecała, że tak właśnie zrobi.

Następnego dnia w szkole opowiedziała kolegom i koleżankom o swojej przygodzie. Wszyscy razem narysowali plakaty z prośbą, by nie zaśmiecać lasu. Nauczycielka pochwaliła ich pomysł, a rodzice obiecali, że w weekend zorganizują wielkie sprzątanie polany.

Gdy przyszła sobota, cała klasa – z workami i rękawiczkami – poszła do lasu. Zbierali śmieci, śmiejąc się i rozmawiając. Stary dąb patrzył na nich z wdzięcznością, a jego liście szumiały wesoło. Pod wieczór polana znów lśniła czystością.

Zosia położyła się na miękkiej trawie i spojrzała w niebo. Nad lasem zapalały się pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, dębie – szepnęła. – Dobranoc, Zosiu – odpowiedział wiatr. Las zasypiał spokojnie, a wraz z nim wszystkie stworzenia. Cisza i blask gwiazd otuliły świat.