Elfia pomoc dla Mikołaja

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym królestwie, gdzie śnieg padał gęsto i cicho, mieszkała sobie królewna Zosia. Miała cztery lata i bardzo lubiła patrzeć przez okno na gwiazdy. Pewnego wieczoru, gdy gwiazdki świeciły wyjątkowo jasno, Zosia zobaczyła coś niezwykłego – małe, zielone światełko tańczyło na śniegu przed zamkiem.

Zosia włożyła ciepłe rękawiczki i wybiegła na dwór. Światełko okazało się być małym elfem o imieniu Migotka. Elf miał niebieską czapkę i trząsł się z zimna. – Pomóż, pomóż! – zawołał cieniutkim głosikiem. – Mikołaj zgubił worek z prezentami! – Zosia bez namysłu zapytała, jak może pomóc.

Migotka opowiedział, że w lesie, pod wielkim dębem, leży worek pełen zabawek dla dzieci, ale jest za ciężki, aby sam go uniósł. Zosia zaproponowała, że pójdą razem. Po drodze spotkali drugiego elfa, Błyskotka, który niósł małą dzwoneczkę. – Dzwoneczek zadzwoni tylko wtedy, gdy wszyscy będą razem pracować – powiedział.

Gdy dotarli pod dąb, worek był ogromny. Zosia, Migotka i Błyskotek próbowali go podnieść, ale był za ciężki. – Potrzebujemy więcej rąk! – zawołała Zosia. Wtedy zza krzaków wyszły trzy małe elfy: Iskierka, Promyczek i Gwiazdka. Każdy niósł swoją część – małą paczuszkę, lśniącą wstążkę i pachnące pierniki.

Razem, trzymając się za ręce, elfy i królewna zaczęli podnosić worek. Zosia śpiewała wesołą piosenkę, a elfy jej wtórowały. Nagle worek uniósł się w powietrze, jakby był zrobiony z pianki. – To magia dobroci! – uśmiechnął się Błyskotek. – Gdy pomagamy innym, wszystko staje się lżejsze.

Zanieśli worek do sań Mikołaja, które stały na wzgórzu. Mikołaj miał siwą brodę i uśmiechnął się szeroko. – Dziękuję, dzielna królewno! – powiedział. – Dzięki tobie i elfom, wszystkie dzieci dostaną prezenty. – Zosia poczuła ciepło w sercu. Wiedziała, że najważniejsza jest nie magia, a chęć pomagania.

Elfy podziękowały Zosi i wręczyły jej małe, srebrne ciasteczko. – To ciasteczko spełni jedno marzenie – szepnęła Iskierka. Zosia pomyślała chwilę i powiedziała: – Chcę, aby wszystkie elfy były zawsze szczęśliwe. – Ciasteczko zamigotało i rozsypało się w złote gwiazdki, które poleciały w niebo.

Gdy Zosia wróciła do zamku, usiadła na swoim łóżku. Za oknem wciąż tańczyły gwiazdki. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: – Dobranoc, moja mała pomocnico. – Zosia zamknęła oczy i słyszała cichutkie dzwoneczki elfów, które nuciły kołysankę. W pokoju zapanowała cisza, a srebrne gwiazdy na niebie błyszczały jak oczy elfów.

Zosia spała spokojnie, wiedząc, że prawdziwa magia mieszka w sercach tych, którzy pomagają innym. A gdy nad ranem obudziła się, pod poduszką znalazła mały, srebrny list od Mikołaja z podziękowaniami.