Podróż do Krainy Uśmiechu

— Bajka do czytania —

Elza i Ania to dwie siostry, które mieszkały w małym domku na skraju lasu. Elza uwielbiała czytać książki o magii, a Ania – biegać po łąkach i zbierać kwiaty. Pewnego dnia znalazły w ogrodzie tajemniczy list zapraszający do Krainy Uśmiechu.

List był napisany złotymi literami na zielonym papierze. 'Drogie Elzo i Aniu, jeśli chcecie zobaczyć prawdziwą magię, przyjdźcie do starego dębu przy strumieniu. Zabierzcie ze sobą coś, co sprawia wam radość' – przeczytała Elza. Ania chwyciła swój ulubiony bukiet polnych kwiatów, a Elza – książkę z bajkami.

Gdy dotarły pod stary dąb, zobaczyły małe drzwi w pniu drzewa, pokryte mchem. Ania dotknęła drzwi, a te otworzyły się z cichym skrzypnięciem. W środku był długi, jasny tunel. Siostry spojrzały na siebie i bez wahania weszły do środka.

Tunel zaprowadził je do kolorowej krainy, gdzie domki miały okna z cukierków, a dachy – z pierników. Wszędzie unosił się zapach wanilii. Na środku placu stała fontanna tryskająca tęczowymi kroplami. Elf w żółtej czapce przywitał je szerokim uśmiechem.

„Witajcie w Krainie Uśmiechu! – zawołał elf. – Aby stąd wrócić, musicie rozśmieszyć smutnego olbrzyma, który mieszka w jaskini za wzgórzem. On zgubił swój śmiech i bez niego kraina traci kolory”. Elza spojrzała na Anię. „Pomożemy mu!” – powiedziały zgodnie.

Olbrzym siedział na kamieniu z pochyloną głową, a łzy kapały mu z oczu jak małe kryształki. Ania podeszła i zaczęła opowiadać zabawną historię o tym, jak jej kot próbował złapać własny ogon. Elza dołożyła śmieszne dźwięki i ruchy. Olbrzym zachichotał.

Z każdą chwilą jego śmiech stawał się głośniejszy i bardziej radosny. Kraina znów nabrała barw – trawa zrobiła się zielona, a niebo błękitne. Olbrzym podziękował siostrom i podarował im błyszczące kamienie, które miały przypominać o mocy dobroci i przyjaźni.

Elza i Ania wróciły do domu przez tunel, trzymając się za ręce. Kamienie w ich kieszeniach ciepło świeciły. Gdy położyły się do łóżek, za oknem świeciły gwiazdy, a wiatr szeptał: „Dobroć zawsze wraca”. Siostry uśmiechnęły się i zasnęły spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.