Elza i zaczarowany kamień

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym miasteczku otoczonym zielonymi wzgórzami, mieszkała dziewczynka o imieniu Elza. Elza uwielbiała zbierać kamyki – małe, duże, gładkie i chropowate. Najbardziej lubiła te, które błyszczały w słońcu jak małe gwiazdki.

Pewnego dnia, idąc ścieżką do domu, Elza zobaczyła coś wyjątkowego. Pomiędzy trawami leżał kamień, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Był gładki i ciepły w dotyku. „Ojej, jaki piękny! – szepnęła Elza. – Muszę go zabrać do swojej kolekcji!”

Schowała kamień do kieszeni i pobiegła do domu. Przez cały wieczór oglądała go pod lampą, ciesząc się, że jest tylko jej. Ale w nocy przyśniła jej się mała wiewiórka, która płakała, bo zgubiła swój skarb.

Następnego dnia Elza poszła na plac zabaw. Zobaczyła swoją koleżankę Zosię, która siedziała smutna na ławce. „Co się stało?” – zapytała Elza. Zosia odpowiedziała cicho: „Zgubiłam kamyk, który dostałam od babci. Był dla mnie bardzo ważny.”

Elza poczuła, jak jej własny kamień robi się ciężki w kieszeni. Wyjęła go i spojrzała na Zosię. „Czy ten jest podobny?” – zapytała. Zosia szeroko otworzyła oczy. „Tak! To ten sam! Skąd go masz?” Elza westchnęła i oddała kamień Zosi. „Znalazłam go wczoraj. Myślałam, że jest mój, ale chyba należał do ciebie.”

Zosia uśmiechnęła się najpiękniej na świecie. „Dziękuję, Elzo! Jesteś najlepszą przyjaciółką!” Dziewczynki przytuliły się, a Elza poczuła, że w jej sercu zrobiło się ciepło i radośnie – nawet cieplej niż wtedy, gdy trzymała kamień tylko dla siebie.

Wieczorem mama Elzy zapytała: „Jak minął ci dzień?” Elza opowiedziała o kamieniu i o Zosi. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Widzisz, dzielenie się sprawia, że radość rośnie w nas obu.” Elza uśmiechnęła się i pomyślała, że to prawda.

Kiedy nadeszła pora snu, Elza położyła się do łóżka. Przez okno widziała małe gwiazdki na niebie – tak samo błyszczące jak ten zaczarowany kamień. Zamknęła oczy, a wokół zapanowała cisza. Dobranoc, Elzo – szepnął wiatr. Śpij spokojnie.