Bajka o żyrafie, która słuchała sercem

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, gdzie trawa pachniała miętą, a kwiaty tańczyły na wietrze, mieszkała żyrafa Zuzia. Miała długą szyję w żółte łatki i wielkie, ciepłe oczy. Zuzia uwielbiała patrzeć na innych mieszkańców łąki, ale czasem nie rozumiała, dlaczego ktoś jest smutny.

Pewnego ranka Zuzia spotkała królika Kiciusia. Kiciuś siedział pod krzakiem jeżyn i płakał. Jego wąsiki drżały, a nos był cały mokry. Zuzia pochyliła swoją długą szyję i zapytała: – Kiciuś, dlaczego płaczesz? Królik westchnął: – Nikt nie chce się ze mną bawić, bo dzisiaj mam zły dzień.

Zuzia nie wiedziała, co powiedzieć. Pomyślała, że może trzeba znaleźć zabawkę albo zaproponować skakanie. Ale Kiciuś tylko kręcił głową. Wtedy obok przebiegła sowa Mądralina. – Zuziu – powiedziała sowa – czasem nie trzeba od razu radzić. Wystarczy po prostu posłuchać.

Zuzia usiadła obok królika. Nie mówiła nic, tylko patrzyła na niego swoimi wielkimi oczami. Po chwili Kiciuś sam zaczął opowiadać: – Zgubiłem swoją ulubioną marchewkę, tę z zielonym ogonkiem. I nikt jej nie znalazł. Zuzia wysłuchała go do końca, a potem powiedziała: – To musi być bardzo smutne.

Królik uśmiechnął się lekko. – Dziękuję, że mnie wysłuchałaś – szepnął. Zuzia poczuła, że jej serce robi się ciepłe. Zrozumiała, że nie trzeba mieć rozwiązania na wszystko. Czasem najważniejsze jest być obok i słuchać. Postanowiła, że od tej pory będzie ćwiczyć słuchanie sercem.

Po południu Zuzia spotkała wiewiórkę Rudzię, która zbierała orzechy, ale co chwilę je gubiła. – Jestem taka niezdarna! – narzekała. Zuzia podeszła i zapytała: – Rudziu, chcesz o tym porozmawiać? Wiewiórka westchnęła i opowiedziała, że boi się, iż nie zbierze zapasów na zimę.

Zuzia słuchała uważnie, a potem powiedziała: – Wiem, jak to jest się martwić. Może pomogę ci zbierać? Rudzia spojrzała na nią z wdzięcznością. Razem uzbierały pełen koszyk orzechów. Wiewiórka przytuliła żyrafę i powiedziała: – Jesteś najlepszą przyjaciółką, bo naprawdę słuchasz.

Tego wieczoru Zuzia patrzyła na gwiazdy. Zrozumiała, że empatia to nie tylko współczucie, ale też umiejętność bycia z drugą osobą w jej smutku i radości. Od tej pory w Zielonej Dolinie wszyscy wiedzieli, że żyrafa Zuzia ma nie tylko długą szyję, ale też wielkie, pełne zrozumienia serce.

Kiedy zapadł zmrok, Zuzia położyła się na miękkiej trawie. Wokół niej tańczyły świetliki, a wiatr szeptał kołysanki. Pomyślała o przyjaciołach i uśmiechnęła się. Wiedziała, że jutro znów będzie słuchać, bo to najlepszy sposób, by sprawić, że ktoś poczuje się lepiej. I zasnęła spokojnie pod rozgwieżdżonym niebem.