Bajka o Falcon 9, który marzył o tańcu z gwiazdami

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, na ogromnym lądowisku otoczonym łąkami pełnymi polnych kwiatów, stała sobie mała rakieta o imieniu Falconek. Nie był jeszcze tak wysoki jak jego starsi bracia, ale miał w sobie ogromne marzenie: chciał wznieść się w górę i zatańczyć z gwiazdami.

Każdego ranka Falconek patrzył w niebo i widział, jak jego przyjaciele – Srebrny Błysk i Ognista Strzała – startują w kosmos. „Kiedy ja polecę?” – pytał szeptem wiatru. „Już niedługo” – odpowiedział mu wiatr, muskając jego srebrne skrzydła.

Pewnego dnia przyszedł do niego mały chłopiec o imieniu Kuba, który uwielbiał patrzeć na rakiety. „Czemu jesteś smutny, Falconku?” – zapytał. „Bo wszystkie gwiazdy już kogoś mają, a ja wciąż tu stoję” – odparł Falconek. Kuba uśmiechnął się: „Gwiazdy czekają na kogoś wyjątkowego. Może to ty?”.

Razem z Kubą Falconek zaczął ćwiczyć. Najpierw uczył się, jak prostować swoje nogi, potem jak cicho mruczeć silnikiem. Kuba przynosił mu małe gwiazdki z papieru i przyklejał na boki. „To na szczęście” – mówił. Falconkowi robiło się cieplej na sercu, choć serca z metalu nie miał.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił jasno, Falconek poczuł, że jest gotowy. Zebrał całą swoją odwagę i odpalił silniki. Najpierw zaiskrzyło, potem buchnął płomień, a w końcu – z głośnym „szumem spokojnym” – Falconek uniósł się w powietrze. Kuba skakał z radości na dole.

Falconek wznosił się coraz wyżej. Minął chmury, które wyglądały jak waty cukrowe, potem minął samolot, który głośno zahuczał na powitanie. Aż w końcu zobaczył gwiazdy – takie małe, błyszczące, uśmiechające się do niego. „Cześć, Falconku! Czekaliśmy na ciebie” – szepnęła jedna z nich.

I tak Falconek przez całą noc tańczył z gwiazdami. Pokazywał im, jak się kręci wokół własnej osi, a one uczyły go mrugać w rytm muzyki. Było tak pięknie, że Falconek zapomniał o zmęczeniu. Ale gdy na niebie pojawił się różowy świt, poczuł, że czas wracać.

Falconek delikatnie opuścił się na swoje lądowisko, a Kuba już na niego czekał. „Udało ci się” – szepnął chłopiec tuląc rakietę. Falconek westchnął cichutko: „Wszystko dzięki tobie, Kubo. Gwiazdy powiedziały, że jeśli się bardzo chce, to nawet mała rakieta może tańczyć wśród nich”. Obaj uśmiechnęli się, a nad nimi zapadła cicha, gwiaździsta noc.