Bajka o tym, jak Kuba głaskał pieska

— Bajka do czytania —

Mały Kuba siedział na podłodze w swoim pokoju i bawił się klockami. Nagle usłyszał ciche: „Hau, hau!” – to piesek Burek stał w drzwiach i merdał ogonem.

Kuba bardzo lubił Burka, ale czasami głaskał go za mocno. Wtedy Burek uciekał i chował się pod stół. Kuba był smutny, bo nie wiedział, dlaczego piesek odchodzi.

Pewnego dnia mama Kuby usiadła obok niego na dywanie. Powiedziała: „Zobacz, Kubusiu, jak Burek ma miękkie futerko. Spróbuj pogłaskać go tak delikatnie, jakbyś dotykał płatka róży.”

Kuba wyciągnął rączkę i bardzo, bardzo lekko przesunął dłonią po grzbiecie Burka. Burek zamknął oczy i zaczął mruczeć z zadowolenia. „Czujesz?” – zapytała mama. „Piesek lubi, gdy jesteśmy delikatni.”

Od tego dnia Kuba zawsze pamiętał, żeby głaskać Burka łagodnie. Kiedy był zmęczony lub smutny, siadał obok pieska i delikatnie gładził go po głowie. Burek wtedy kładł łapkę na kolanie Kuby i patrzył na niego wielkimi, brązowymi oczami.

Pewnego wieczoru Kuba zapytał mamę: „Mamo, dlaczego Burek tak lubi, jak go głaszczę?” Mama uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Bo czuje, że go kochasz. Głaskanie to taki cichy sposób mówienia: Jesteś moim przyjacielem.”

Kuba pomyślał o tym i postanowił, że zawsze będzie delikatny. Pogłaskał Burka jeszcze raz, a piesek zwinął się w kłębek obok niego i zasnął.

A kiedy Kuba sam położył się spać, za oknem świeciły gwiazdy. Burek spał w swoim koszyku, a Kuba czuł w sercu ciepło. Wiedział, że delikatność jest jak miękki kocyk – otula i daje spokój. Dobranoc, Kubusiu. Dobranoc, Burku.