Bajka o gwiazdach, które tańczyły na niebie

— Bajka do czytania —

Mała Zosia uwielbiała patrzeć w niebo. Każdego wieczoru, przed snem, siadała na parapecie swojego okna i liczyła gwiazdy. Jednak ostatnio wydawały jej się jakieś smutne – świeciły słabo i nieruchomo, jakby zapomniały, jak się błyszczy.

Zosia westchnęła i pomyślała: „Może gwiazdy potrzebują kogoś, kto im pomoże?”. Postanowiła, że nazajutrz zapyta o to swojego dziadka, który był astronomem – ale tej nocy wydarzyło się coś niezwykłego.

Gdy Zosia zasypiała, usłyszała cichutki dźwięk – jakby ktoś grał na maleńkiej harfie. Otworzyła oczy i zobaczyła, że na jej poduszce siedzi malutka, srebrzysta istotka z błyszczącymi skrzydłami. To była Gwiezdna Iskierka, jedna z tych, które tańczą na niebie.

„Czemu jesteście takie smutne?” – zapytała Zosia. Iskierka westchnęła i odpowiedziała: „Bo ludzie zapomnieli, że gwiazdy tańczą. Kiedyś wszyscy patrzyli w niebo i widzieli nasz taniec, a teraz tylko liczą i zapisują. My potrzebujemy muzyki waszych serc, by świecić najjaśniej”.

Zosia zastanowiła się chwilę, a potem zaczęła nucić melodię, którą ułożyła w głowie – prostą, wesołą piosenkę o psotnym wietrze i latającym dywanie. Ku jej zdziwieniu, Iskierka zaczęła wirować w powietrzu, a za nią, przez okno, wpadały promienie światła. Na niebie gwiazdy zaczęły drżeć i zmieniać kolory – z niebieskiego na złoty, z różowego na srebrny.

„To działa!” – zawołała Zosia. Wstała z łóżka i zaczęła tańczyć, a każdy jej krok sprawiał, że gwiazdy poruszały się w takt melodii. Nagle zobaczyła, że i inne dzieci w mieście budzą się i dołączają do niej – każde nuciło swoją własną piosenkę, a niebo rozbłysło feerią barw.

Gdy taniec dobiegł końca, Iskierka uśmiechnęła się i szepnęła: „Dziękuję. Pamiętaj, że każdy z nas ma swoją melodię – i choć nie zawsze ją słychać, to zawsze można ją poczuć”. Potem zniknęła, a Zosia wróciła do łóżka, czując ciepło w sercu.

Zosia spojrzała w okno. Gwiazdy znów tańczyły – delikatnie, jakby w rytm kołysanki. Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, gwiazdy”. A one odpowiedziały jej cichym, srebrnym blaskiem, który niósł ją prosto w krainę snów.