Bajka o gwiazdozbiorze Małego Odkrywcy

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mały Jaś usiadł na łące i patrzył w niebo. Było pełne gwiazd, ale wszystkie wydawały mu się takie same. – Czy gwiazdy zawsze są tylko kropkami? – zapytał szeptem. Nagle obok niego pojawił się mały, srebrny pyłek, który zaczął wirować i rosnąć.

Pyłek zamienił się w maleńkiego kosmitę o imieniu Lup. Lup miał wielkie oczy i świecił delikatnie na niebiesko. – Widzę, że chciałbyś poznać tajemnicę gwiazd – powiedział Lup. – Każda gwiazda to część większego obrazka, jak puzzle na niebie. Chodź, pokażę ci, jak stworzyć własny gwiazdozbiór.

Lup machnął ręką, a z nieba spadła mała, ciepła iskierka. – To pierwsza gwiazda twojego gwiazdozbioru – powiedział. – Ale samotna gwiazda to jeszcze nie obrazek. Potrzebujesz więcej. Jaś rozejrzał się i zobaczył, że inne gwiazdy zaczynają mrugać, jakby chciały dołączyć.

Lup poprosił Jasia, by zamknął oczy i pomyślał o czymś, co kocha. Jaś pomyślał o swoim piesku, Burku. Kiedy otworzył oczy, trzy nowe gwiazdy połączyły się ze sobą, tworząc kształt małej głowy z uszami. – To Burek! – zawołał Jaś. – Ale brakuje mu ogona.

Wtedy Lup wskazał na jasną gwiazdę na wschodzie. – Jeśli chcesz dokończyć obrazek, musisz być cierpliwy. Gwiazdy układają się powoli, jak ziarenka piasku w klepsydrze. Jaś westchnął, ale postanowił poczekać. Po chwili kolejne gwiazdy dołączyły, tworząc długi, wijący się ogon.

Tak powstał pierwszy gwiazdozbiór Jasia – Mały Odkrywca. Lup uśmiechnął się i powiedział: – Widzisz? Każda, nawet najmniejsza gwiazda jest ważna. Bez jednej z nich twój piesek nie miałby ogona. Jaś spojrzał na niebo i zrozumiał, że wszystko, co małe, może być częścią czegoś wielkiego.

Lup zrobił się coraz mniejszy, aż znów stał się pyłkiem. – Pamiętaj – szepnął – twoje marzenia są jak gwiazdy. Nawet jeśli są malutkie, razem tworzą najpiękniejsze historie. I zniknął wśród migoczących świateł.

Jaś wrócił do domu, położył się do łóżka i patrzył przez okno na swój gwiazdozbiór. Czuł się spokojny i bezpieczny. Gwiazdy tańczyły na niebie, a on szeptał: – Dobranoc, Lup. Dobranoc, gwiazdy. I zasnął, marząc o kolejnych przygodach wśród kosmicznych pyłków.