Bajka o małej latarni i porcie w Hamburgu

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko stąd, w wielkim porcie w Hamburgu, stała mała latarnia morska o imieniu Lili. Była biało-czerwona, wysoka na kilka metrów, a w nocy zapalała swoje światło, by pomagać statkom bezpiecznie wpływać do portu. Lili uwielbiała swoją pracę, ale czasami czuła się samotna, gdy wokół było cicho ciemno.

Pewnego wieczoru, gdy Lili świeciła najjaśniej jak potrafiła, usłyszała ciche ćwierkanie. To była mała mewa o imieniu Srebropiórka, która przysiadła na jej balustradzie. „Dlaczego jesteś smutna?” – zapytała mewa, muskając skrzydłem latarnię. Lili westchnęła: „Bo nocą jest tak cicho, a ja boję się, że nikt mnie nie potrzebuje”. Srebropiórka zaśmiała się delikatnie: „Potrzebują cię wszystkie statki, które widzą twoje światło z daleka!”.

Postanowiły zostać przyjaciółkami. Każdego wieczoru Srebropiórka przylatywała do Lili i opowiadała jej o tym, co widziała w ciągu dnia. Opowiadała o ogromnych kontenerowcach, które pływają po rzece Łabie, o rybkach skaczących w wodzie i o innych mewach, które tańczyły na niebie. Lili słuchała z uwagą i czuła, że jej serce robi się cieplejsze.

Pewnej nocy przyszła wielka burza. Wiatr wył jak dziki zwierz, a fale uderzały o molo. Lili świeciła jeszcze mocniej, ale bała się, że nie da rady. Srebropiórka usiadła obok i cicho powiedziała: „Jesteś najmocniejszą latarnią w Hamburgu. Razem możemy wszystko”. I tak, przy wspólnym świetle i ćwierkaniu mewy, burza minęła, a wszystkie statki bezpiecznie dopłynęły do portu.

Od tej pory Lili już nigdy nie czuła się samotna. Wiedziała, że nawet najmniejsze światło może być wielkie, jeśli ma obok kogoś, kto w nie wierzy. Każdej nocy, gdy zapadał zmrok, Srebropiórka siadała na latarni i razem czekały na gwiazdy.

A gdy gwiazdy pojawiły się na niebie, Lili gasiła swoje światło na chwilę, by popatrzeć w górę. Srebropiórka szeptała: „Czas spać, mała latarnio”. I Lili zamykała swoje oczy, czując spokój i ciepło przyjaźni. W porcie w Hamburgu zapadała cisza, a tylko światła na masztach mrugały dobranoc.

W końcu, gdy księżyc wysoko świecił, Lili zasypiała, a Srebropiórka otulała ją swoim skrzydłem. W oddali słychać było tylko plusk wody i ciche szumy wiatru – kołysanki nocy. Dobranoc, mała latarnio, dobranoc, drogie dzieci.