Bajka o Hanoi, które śpi wśród kwiatów lotosu

— Bajka do czytania —

W Starym Mieście Hanoi, gdzie uliczki wiją się jak wstążki z jedwabiu, a latarnie mrugają ciepłym blaskiem, mieszkało małe światełko o imieniu Lotek. Każdej nocy, gdy księżyc odbijał się w tafli Jeziora Zwróconego Miecza, Lotek wyruszał w swoją najważniejszą podróż – szukać uśpionych marzeń.

Lotek mieszkał na dachu pagody, wśród dzwonków wiatru i woni kwitnącego lotosu. Jego blask był delikatny jak oddech motyla. Pewnego wieczoru usłyszał cichy szept z jeziora: „Pomóż mi znaleźć drogę do snu, małe światełko” – to złota rybka Ky, która codziennie pływała wśród lilii wodnych.

„Dlaczego nie możesz zasnąć?” zapytał Lotek. „Brakuje mi opowieści o tym, co piękne w Hanoi” – odpowiedziała Ky. Lotek uśmiechnął się ciepło i zaczął snuć historię o moście Huc, który łączy dwa brzegi jeziora – mostu Cầu Thê Húc, którego czerwone filary wyglądają jak ramiona przytulające wodę.

Opowiedział o porannej mgle, która otula pagodę Ngọc Sơn i słodkich mango z targu Đồng Xuân. „A wiesz” – szepnął Lotek – „że każda uliczka w Starym Mieście ma swoją nazwę od towarów, które sprzedawano przed wiekami? Są ulice Jedwabiu, Papieru, a nawet Grzybów. Magia tkwi w szczegółach”.

Ryba Ky słuchała z zachwytem. Lotek mówił dalej o tym, jak wiata w Hanoi pachnie zupą phở i jaśminem, a wieczorami z okien małych domów płynie śpiew ptaków w klatkach z bambusa. „Sen nie jest ucieczką – dodał – lecz podróżą do miejsc znanych i tych wymyślonych”.

Wtedy z cienia wyłonił się wietnamski wazon z porcelany, zdobiony błękitnymi smokami. „Ja też chcę zasnąć” – westchnął. „Opowiem ci o Wzgórzu Świątyni Literatury” – rzekł Lotek. „To miejsce, gdzie uczniowie składali życzenia, a ich marzenia unosiły się jak kadzidło. Dziś każde z nich śpi spokojnie wśród kamiennych żółwi”.

Światełko Lotek opowiedziało jeszcze o tym, jak nocą latarnie na jeziorze zamieniają się w świetliste żabki, które skaczą po wodzie i nucą kołysanki. Ky i wazon słuchali, a ich oczy stawały się coraz cięższe. W końcu rybka ziewnęła, a wazon westchnął cicho.

„Już pora” – wyszeptał Lotek – „bo sen to najpiękniejszy gość w Hanoi”. Zatańczył wokół nich, zostawiając na wodzie i porcelanie złociste iskierki. Wtedy Ky zwinęła się w kłębek na dnie jeziora, a wazon zamknął oczy. Noc zapadła cicha i pełna gwiazd, a w dali rozległ się dźwięk dzwonka z pagody: cyk-cyk, cyk-cyk – dobranoc, Hanoi.

Moral płynie jak rzeka: aby zasnąć, wystarczy otworzyć oczy na piękno wokół nas – w znajomych uliczkach, zapachach i szeptach jeziora. I pamiętać, że każdy koniec dnia to początek nowej przygody – we śnie.

Jakie miejsce w Hanoi zapamiętała rybka Ky? Co pomogło rybce i wazonowi zasnąć? Dlaczego Lotek mówił, że sen jest jak podróż?