Igiełka i leśna przyjaźń

— Bajka do czytania —

W lesie Gliniane Wzgórze mieszkało mnóstwo zwierząt. Były tam wiewiórki, zające, sowy i jelonki. Wszyscy bawili się razem. Ale był jeden mały mieszkaniec, który często siadał z boku – jeżyk o imieniu Igiełka. Miał śliczne, lśniące kolce, ale inne zwierzęta bały się do niego podejść. Igiełka czuł się samotny i bardzo smutny.

Pewnego dnia Igiełka spotkał starą sowę Zuzię. Sowa była mądra i przyjazna. Zapytała: „Dlaczego tak siedzisz sam, Igiełko?” Jeżyk westchnął: „Nikt nie chce się ze mną bawić, bo moje kolce kłują. Chciałbym być gładki jak zając.” Sowa uśmiechnęła się i powiedziała: „Twoje kolce są wyjątkowe. Może jeszcze nie wiesz, do czego mogą służyć.”

Następnego dnia wiewiórka Kicia zbierała orzechy, ale wszystkie spadały z gałęzi i toczyły się po ziemi. Igiełka podszedł i powiedział: „Mogę pomóc.” Ostrożnie nabijał orzechy na swoje kolce i zanosił je do dziupli. Kicia była zachwycona: „Dziękuję, Igiełko! Twoje kolce są świetne do noszenia orzechów!”

Niedługo potem mały zajączek Tuptuś wpadł w gęste krzaki jeżyn. Kolce jeżyn trzymały go mocno. Igiełka przybiegł i przekłuł kolcami gałązki, uwalniając zajączka. „Uff, dzięki! Myślałem, że ugrzęznę na zawsze!” – powiedział Tuptuś. „Masz super kolce!”

Od tej pory zwierzęta zaczęły patrzeć na Igiełkę inaczej. Zobaczyły, że jego kolce nie są groźne – są pomocne. Zaprosiły go do wspólnej zabawy w chowanego. Igiełka chował się w krzakach, a kolce maskowały go wśród liści. Był mistrzem chowanego!

Podczas zabawy Igiełka zrozumiał, że każdy ma coś, co go wyróżnia. Wiewiórka skakała z drzewa na drzewo, zając szybko biegał, a sowa mądrze doradzała. A on – jeżyk – miał kolce, które potrafiły zdziałać cuda. Nie musiał być taki jak inni, by być ważnym.

Tego wieczoru wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. Sowa Zuzia powiedziała: „W naszym lesie każdy jest inny, ale razem tworzymy wspaniały zespół. Igiełka nauczył nas, że nie trzeba się bać odmienności.” Wszyscy zgodnie pokiwali głowami, a Igiełka uśmiechnął się od ucha do ucha.

Nadszedł czas snu. Igiełka położył się na posłaniu z suchych liści pod wielkim dębem. Nad lasem zapadła głęboka, spokojna cisza. Gwiazdy mrugały do niego z nieba jak małe iskierki. Igiełka zamknął oczy i pomyślał: „Jestem sobą i to jest w porządku.” I zasnął spokojnie, czując ciepło przyjaźni w sercu.