Bajka o zagubionej owieczce z jasełek

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, w starym kościele, stały piękne jasełka. Były tam figurki: Maryja, Józef, Dzieciątko, pasterze, trzej królowie i wiele zwierząt. Najbardziej z tyłu, przy samym brzegu stołu, stała mała owieczka z białej porcelany. Miała złote kopytka i wełnę jak puch. Ale owieczka była smutna – chciała być bliżej Dzieciątka.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił przez witraże, owieczka postanowiła wyruszyć na poszukiwanie lepszego miejsca. Zeskoczyła cichutko ze stołu i pobiegła w ciemną stronę kościoła. „Gdzieś tam na pewno znajdę się bliżej” – szepnęła do siebie.

Spotkała po drodze kocurka, który spał w koszyku na starej ławce. „Dokąd idziesz, maluchu?” – ziewnął kotek. „Szukam miejsca, gdzie będę ważna” – odparła owieczka. Kotek wzruszył wąsami: „Tu jest ciepło i bezpiecznie, zostań ze mną”. Ale owieczka pokręciła główką i poszła dalej.

Potem trafiła do zakrystii, gdzie między starymi księgami mieszkała mądra sowa. „Wracaj do jasełek, dziecinko” – powiedziała sowa. „Tam wszyscy na ciebie czekają, a bez ciebie historia nie będzie pełna”. Lecz owieczka nie słuchała – szła przed siebie, aż zgubiła się w ciemnym kącie.

Zaczęła płakać: „Mamo, tato, gdzie jesteście?”. Jej małe kopytka stukały o zimną podłogę. Wtedy zjawił się aniołek z jasełek – ten sam, który wisiał nad stajenką na druciku. Zobaczył, że owieczki nie ma, i poleciał jej szukać. „Nie bój się, mała, pokażę ci drogę” – szepnął anioł, świecąc swoją gwiazdką.

Aniołek wziął owieczkę za łapkę i poprowadził ją z powrotem. Po drodze opowiadał, jak bardzo Dzieciątko kocha wszystkie zwierzęta, nawet te najmniejsze. „Twoje miejsce jest przy żłóbku” – mówił. Owieczka uśmiechnęła się, bo zrozumiała, że nie trzeba być pierwszym, by być kochanym.

Wróciła do jasełek, gdzie pasterze i królowie już się o nią martwili. Wszystkie figurki uśmiechnęły się do niej. Owieczka położyła się tuż obok Dzieciątka i zamknęła oczy. Nad stajenką zapłonęła najjaśniejsza gwiazda.

A potem nastała cisza. Kościół pogrążył się w śnie, tylko w oknie migotały małe światełka – jakby gwiazdy chciały powiedzieć: „Dobranoc, śpij spokojnie, owieczko”. I tak owieczka zasnęła, tuląc się do sianka, a nad nią czuwał aniołek ze złotymi skrzydłami.