Bajka o Jasiu i Małgosi, którzy znaleźli skarb przyjaźni

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej, drewnianej chatce na skraju lasu mieszkało rodzeństwo: Jaś i Małgosia. Mieli kochającą mamę, która niestety pewnego dnia poważnie zachorowała. Mama nie mogła wstać z łóżka, a w spiżarni zostało już tylko trochę mąki i garść suszonych jabłek.

Jaś, który był starszy i odważniejszy, spojrzał na siostrę i powiedział: „Małgosiu, musimy pomóc mamie. Pójdę do lasu i zbiorę zioła, z których zrobię dla niej leczniczą herbatkę”. Małgosia zmartwiła się: „Czy to bezpieczne? Las jest duży i ciemny”. Jaś uśmiechnął się odważnie: „Dam radę, mam mocne nogi i dobry wzrok”.

Małgosia nie chciała jednak puścić brata samego. Uplotła koszyk z wikliny, włożyła do niego chleb i jabłko, i poszli razem. Szli leśną ścieżką, a po drodze spotkali wiewiórkę Rysię. Rysia miała złamany orzech i płakała. Małgosia podeszła i pomogła jej obrać orzech, a wiewiórka w podzięce dała im gałązkę lipy, która pachniała cudownie.

Dalej spotkali sarenkę Zosi, która zgubiła swoją mamusię. Jaś pocieszył ją i zaśpiewał cichą piosenkę, a sarenka zaprowadziła ich do polany, gdzie rosły złociste kwiaty o nazwie dziurawiec. „To pomoże waszej mamie” – powiedziała sarenka i pogalopowała dalej. Jaś i Małgosia włożyli kwiaty do koszyka.

Słońce powoli chyliło się ku zachodowi i robiło się chłodniej. Nagle zza krzaków wyszedł stary, zmęczony dzik o imieniu Bruno. Miał zadrapaną nogę. Małgosia nie bała się go, choć był duży. Podzieliła się z nim chlebem, a Jaś przyłożył mu na ranę liść babki. Dzik wdzięcznie mruknął i wskazał ryjem ścieżkę do domu.

Kiedy wrócili do chatki, mama uśmiechnęła się słabo. Jaś zaparzył herbatkę z dziurawca i lipy, a Małgosia podała ją mamie w glinianym kubku. Mama wypiła, jej policzki zaróżowiły się i powoli zaczęła wstawać. „Jacy z was dobrzy i troskliwi” – szepnęła. „Pomogliście mi, bo pomogliście innym”.

Tego wieczoru cała rodzina usiadła przy kominku. Mama opowiedziała im historię o tym, jak las odpłaca dobrocią tym, którzy są dobrzy dla jego mieszkańców. Jaś i Małgosia przytulili się do mamy, szczęśliwi, że są razem. Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc delikatnie oświetlał las.

Odtąd rodzeństwo codziennie chodziło do lasu – nie tylko po zioła, ale też żeby odwiedzić Rysię, Zosię i Bruna. Las stał się ich przyjacielem, a w ich sercach na zawsze zamieszkała miłość i gotowość do niesienia pomocy. Każdy wieczór kończył się pocałunkiem mamy i ciepłym kocem.

I choć minęło wiele lat, Jaś i Małgosia nigdy nie zapomnieli tej lekcji: że największym skarbem na świecie jest dobre serce i przyjaźń, która pomaga pokonać każdą trudność. A kiedy zapadała noc, kładli się spać spokojni i szczęśliwi, otuleni ciszą i blaskiem gwiazd.