Księżniczka Pola i jednorożec Iskierka

— Bajka do czytania —

W zamku na wzgórzu, gdzie wiatr gwizdał w wieżach, mieszkała mała księżniczka Pola. Pola miała złote loki i zielone oczy, ale gdy zapadał zmrok, jej serce biło szybciej – bała się ciemności. Każdej nocy zapalała sto świec, by rozproszyć mrok, ale cień w kącie zawsze jej szeptał: 'boję się'.

Pewnego wieczoru, gdy słońce już zaszło i gwiazdy zaczęły migotać, Pola wyjrzała przez okno swojej wieży. W ogrodzie zobaczyła coś magicznego – małego jednorożca, który iskrzył się jak tysiące gwiazd. Jego grzywa lśniła bladym błękitem, a kopyta zostawiały świetliste ślady na trawie. Pola przetarła oczy – czy to sen? Nie, jednorożec mrugnął do niej porozumiewawczo.

Księżniczka odważnie zeszła po schodach i podeszła do jednorożca. 'Kim jesteś?' zapytała. 'Jestem Iskierka' – odpowiedział jednorożec cichym, dźwięcznym głosem. 'Przyszedłem, bo słyszałem, że się boisz. Ja też się boję – głośnych burz i piorunów. Kiedy grzmi, uciekam pod największe drzewo.' Pola zdziwiła się, że nawet magiczne stworzenie może czuć strach. 'To znaczy, że nie jestem sama?' – spytała. 'Nie, każdy się czegoś boi' odparł Iskierka.

Od tamtej nocy Pola i Iskierka spotykali się w ogrodzie o zmierzchu. Iskierka nauczył Polę, jak oswajać ciemność – wystarczy zamknąć oczy i zapalić małe światełko w sercu, w myślach. Pola z kolei pokazała Iskierce, że burza to tylko muzyka nieba – trzeba wsłuchać się w jej rytm. Razem wymyślili grę: gdy nadchodziła noc, Pola zamykała oczy i wyobrażała sobie, że Iskierka tańczy wokół niej, rozświetlając mrok swoją grzywą. Często śmiali się razem, a strach odpływał.

Pewnej nocy nadszedł wielki sztorm. Grzmoty huczały, a błyskawice rozdzierały niebo jak srebrne noże. Iskierka zadrżał i schował się za krzakiem róży. Pola poczuła, że jej strach też wraca – nogi miała jak z waty. Ale przypomniała sobie, co jej powiedział: 'Odwaga to nie brak strachu, ale działanie mimo niego.' Wzięła głęboki oddech i szepnęła głośno: 'Jesteśmy razem. Poradzimy sobie.' Podeszła do Iskierki i objęła go za szyję.

Wtedy zdarzyło się coś niezwykłego. Iskierka uniósł głowę, a z jego rogu wystrzelił snop delikatnego, srebrnego światła. Rozproszył chmury i sprawił, że deszcz zamienił się w migoczące krople. Burza ucichła, a na niebie pojawiły się gwiazdy. Pola uśmiechnęła się szeroko – już nigdy więcej nie bała się ciemności ani burz. Iskierka polizał ją po policzku, jakby chciał powiedzieć: 'Widzisz, udało się'.

Tej nocy księżniczka wróciła do swojego łóżka, a Iskierka pofrunął wysoko w niebo, stając się jedną z gwiazd – najjaśniejszą ze wszystkich. Pola patrzyła przez okno i szeptała: 'Dobranoc, Iskierko, do zobaczenia w snach.' Otuliła się kołdrą i zasnęła spokojnie, wiedząc, że zawsze ma w sercu małe światełko odwagi. W pokoju zapanowała cisza, a księżyc srebrzył się na parapecie.