Bajka o jesiennym lesie

— Bajka do czytania —

W środku kolorowego lasu, gdzie liście mieniły się złotem i czerwienią, mieszkała mała wiewióreczka o imieniu Wiki. Pewnego ranka obudziła się i zobaczyła, że jej ulubione drzewo wygląda zupełnie inaczej - liście zmieniły kolor i powoli opadały na ziemię. Wiki poczuła lekkie zaniepokojenie, bo nie rozumiała, co się dzieje.

Wiewiórka postanowiła poszukać odpowiedzi u swoich leśnych przyjaciół. Najpierw spotkała mądrą sowę, która spokojnie wyjaśniła: 'To jesień, moja mała. Przyroda przygotowuje się do zimowego snu'. Wiki jednak wciąż nie była przekonana, czy ta zmiana to coś dobrego.

W drodze do domu Wiki zauważyła, że ziemia pokryta jest miękkim dywanem z liści. Zaczęła skakać po nich, wydając przy tym wesołe odgłosy. Nagle usłyszała śmiech - to jej przyjaciel jeżyk Jurek bawił się w chowanego między opadłymi liśćmi. 'Zobacz, jak fajnie się bawimy!' - zawołał radośnie.

Następnego dnia Wiki odkryła, że pod drzewami rosną piękne grzyby w różnych kształtach i kolorach. Muchomorek w czerwonej czapeczce kiwał się wesoło na wietrze. 'Jesień to czas grzybów!' - powiedział dumnie. Wiki zaczęła rozumieć, że każda pora roku ma swoje wyjątkowe dary.

Wieczorem wiewiórka zauważyła stado odlatujących ptaków. 'Dokąd lecicie?' - zapytała. 'Do ciepłych krajów, ale wrócimy na wiosnę' - odpowiedziały żurawie. Wiki pomyślała, że zmiany w przyrodzie są jak podróże - czasem trzeba gdzieś iść, ale zawsze można wrócić.

W nocy pierwszy przymrozek ozdobił pajęczyny srebrnymi kryształkami. Rano Wiki z zachwytem oglądała tę niezwykłą dekorację. 'Jesień potrafi być naprawdę magiczna' - szepnęła do siebie, zbierając ostatnie orzechy do swojej spiżarni.

Pewnego dnia Wiki spotkała smutnego zajączka, który tęsknił za latem. 'Ale jesień też jest piękna!' - przekonywała go wiewiórka i pokazała mu kasztany, żołędzie i kolorowe liście. Razem urządzili zawody w toczeniu kasztanów po leśnej ścieżce.

Gdy dni stawały się coraz krótsze, Wiki zrozumiała, że jesień to czas przygotowań i pięknych chwil. Wieczorami siadała w swojej dziupli, otulona puszystym ogonem, i słuchała, jak wiatr gra melodię na opadających liściach. Wiedziała już, że po jesieni przyjdzie zima, a potem znowu wiosna - i tak koło przyrody będzie się obracać.