Leśne skarby jesieni

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie świerki spotykają się z dębami, mieszkała wiewiórka Zosia. Miała mięciutki, rudy ogon i wielkie, ciekawskie oczka. Pewnego jesiennego poranka Zosia wyjrzała z dziupli i westchnęła. Liście przestały być zielone, a na gałęziach pojawiły się złote i czerwone plamy. – Och, lato już odeszło – szepnęła smutno.

Zosia zeskoczyła na miękki mech i pobiegła w głąb lasu. Po drodze spotkała dzięcioła Stasia, który stukał w korę starego buku. – Czemu jesteś taka markotna? – zapytał, przerywając na chwilę pracę. – Bo za latem tęsknię – odpowiedziała Zosia. – Było ciepło, jagody rosły wszędzie, a ja mogłam tańczyć po gałęziach. Dzięcioł uśmiechnął się: – Jesień też ma swoje dary. Popatrz, ile orzechów spadło z leszczyny!

Zosia spojrzała w dół. Rzeczywiście, pod krzakiem leszczyny leżało mnóstwo brązowych orzechów. Skoczyła radośnie i zaczęła je zbierać. Jeden, drugi, trzeci… Aż jej policzki wypełniły się zapasami. Nagle jej wzrok padł na liść klonu – był taki czerwony jak płomyk ognia. – Jaki piękny! – zawołała. – Jesień maluje las w najwspanialsze barwy, a ja wcześniej tego nie zauważyłam.

Usiadła na korzeniu i przyglądała się spadającym liściom. Wtedy nadleciała sowa Mądrala, która zawsze wiedziała wszystko najlepiej. – Zosiu, wiesz, co jest największym skarbem jesieni? – zapytała tajemniczo. Wiewiórka pokręciła głową. – To czas na zbieranie zapasów i przygotowanie przytulnego domku. A przy okazji możesz nazbierać kolorowych liści, żołędzi i szyszek, żeby udekorować swoją dziuplę.

Zosia podskoczyła z radości. Szybko zebrała garść najpiękniejszych liści – żółtych, pomarańczowych i brązowych. Potem znalazła kilka błyszczących żołędzi w zielonych czapkach i okrągłą szyszkę, która pachniała żywicą. Wszystko schowała do swojego koszyczka utkanego z trawy. – Dziękuję, Mądralu! Już wiem, że jesień to nie koniec zabawy, tylko inna przygoda – powiedziała z uśmiechem.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Zosia wróciła do swojej dziupli. Ułożyła liście na posłaniu, żołędzie ustawiła na półeczce, a szyszkę postawiła przy wejściu. Jej domek stał się przytulny i pachnący lasem. Wiewiórka położyła się na miękkim mchu, patrząc przez okno na pomarańczowe niebo. – Jesień jest naprawdę cudowna – wyszeptała, czując spokój w sercu.

Noc zapadła cicho, a na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Zosia zamknęła oczy, słysząc szum wiatru kołyszącego gałęziami. W jej śnie tańczyły złote liście, a ona biegała po lesie wśród zapachu grzybów i mokrej ziemi. Dobranoc, mała wiewiórko, dobranoc, lesie – szepnęły gwiazdy, rozświetlając jesienną noc.