Jesienne kolory małej wiewiórki

— Bajka do czytania —

W lesie, w dziupli starego dębu, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Miała mięciutki, rudy ogonek i wielkie ciekawskie oczy. Pewnego ranka obudziła się i wyjrzała na zewnątrz. Wszystko wokół było inne – liście na drzewach nie były już zielone, ale mieniły się złotem, czerwienią i pomarańczą.

Ruda przecierała oczka i mrugała zdziwiona. „Gdzie się podziała zieleń?” – szepnęła do siebie. Wyskoczyła z dziupli i pobiegła w stronę polany. Po drodze spotkała starą sówkę, która siedziała na gałęzi. „Dzień dobry, sówko! Czy to magia?” – zapytała Ruda. Sówka uśmiechnęła się i powiedziała: „To jesień, mała. Przynosi nowe kolory, żeby las był jeszcze piękniejszy.”

Ruda podskoczyła z radości. Pobiegła dalej i zobaczyła, że liście szeleszczą pod łapkami. Zbierała najpiękniejsze – złote, czerwone i brązowe. Ułożyła z nich mały bukiecik dla mamy. Nagle zobaczyła jeżyka, który niósł na grzbiecie kilka opadłych liści. „Pomogę ci!” – zawołała Ruda i dorzuciła swoje znaleziska.

Razem z jeżykiem wróciły pod stary dąb. Mama wiewiórka już czekała. „Jakie piękne dary jesieni!” – powiedziała, przytulając Rudę. Ruda usiadła obok mamy i patrzyła, jak słońce prześwituje przez kolorowe liście. Jesień tańczyła wokół nich, a ciepły wiatr delikatnie głaskał futerko.

Niedaleko, w krzakach, coś zaszeleściło. To mały zajączek Hops! szukał marchewek. „Czy jesień daje też marchewki?” – zapytał. Ruda zaśmiała się: „Nie, Hopsiu, ale daje orzechy i żołędzie! Chodź, znajdziemy je razem.” Zwierzątka biegały po lesie, zbierając skarby jesieni.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, niebo stało się pomarańczowe, a potem fioletowe. Ruda poczuła się zmęczona, ale szczęśliwa. Mama zaprowadziła ją do dziupli i otuliła suchym mchem. „Już pora spać, mała wiewiórko” – szepnęła. Ruda ziewnęła i zamknęła oczka.

Na zewnątrz liście cicho szeleściły na wietrze, a gwiazdy zapalały się jedna po drugiej. Jesień otuliła las swoim spokojem. Ruda śniła o kolorowych liściach i przyjaciołach. Dobranoc, mała wiewiórko – szumiał wiatr. Dobranoc, jesienny lesie – odpowiedziała cisza.