Bajka o jeżyku, który zmieniał futerko po polsku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał jeżyk o imieniu Jaś. Jaś miał bardzo kolczaste futerko – ostre jak igiełki. Bardzo mu się to nie podobało, bo kiedy chciał przytulić się do mamy, zawsze kłuł ją w nos. Pewnego dnia postanowił, że zmieni swoje futerko na mięciutkie i puszyste, jak u króliczka.

Jaś poszedł do starej mądrej sowy Zosi, która mieszkała na wysokim dębie. – Sowo Zosiu, czy znasz sposób, żeby moje kolce zamienić w miękkie futerko? – zapytał smutnym głosem. Sowa spojrzała na niego swoimi wielkimi żółtymi oczami i powiedziała: – Każde zwierzę ma swoją sierść, a twoje kolce są twoją dumą. Ale jeśli chcesz spróbować, pomogę ci.

Sowa zaprowadziła Jasia do strumienia, gdzie woda była czysta i zimna. – Usiądź nad wodą i patrz na swoje odbicie – powiedziała. Jaś spojrzał i zobaczył małego kolczastego jeżyka. Mruknął: – Jak mogę być dumny z takich igieł? W tym momencie do wody wpadł mały kamień, a fale rozkołysały odbicie. Jaś westchnął.

Nagle zza krzaka wybiegła wiewiórka Kika. – Jaś, pomóż! Goni mnie duży kot! – pisnęła. Jaś nie zastanawiał się ani chwili. Zwinął się w kłębek i potoczył przed siebie, prosto pod nogi kota. Kot dotknął kolców jeża, syknął i uciekł przestraszony. Kika podskoczyła z radości.

– Jasiu, jesteś taki dzielny! – zawołała wiewiórka. – Twoje kolce uratowały mnie przed kotem! Jaś zdziwił się bardzo. Wcześniej myślał, że kolce są tylko do kłucia, a tu okazały się tarczą. Podziękował przyjaciółce i zamyślił się nad słowami sowy Zosi.

Następnego dnia Jaś pobiegł do sowy i powiedział: – Sowo Zosiu, chyba już nie chcę zmieniać futerka. One są ostre, ale dzięki nim mogę pomagać innym. Sowa uśmiechnęła się: – Mądry jeżyku. Prawdziwe piękno to umieć docenić to, co masz. Twoje kolce to nie wada – to twoja siła.

Odtąd Jaś codziennie rano patrzył w strumień i mówił do swojego odbicia: – Jestem kolczasty i jestem wspaniały. A kiedy wieczorem przytulał się do mamy, kładł kocyk na swoje kolce, żeby jej nie ubić. Mama głaskała go po łebku i szeptała: – Mój mały dzielny jeżyku.

Jesienią, gdy liście opadały na ziemię, Jaś zorganizował zawody w toczeniu kulek. Wszystkie zwierzęta chciały się z nim ścigać, bo nikt nie potrafił tak szybko zwinąć się w kłębek. Nawet zając, który miał długie nogi, nie mógł go dogonić. Jaś uśmiechał się od ucha do ucha.