Bajka o Juriju Gagarinie, który poleciał w gwiazdy

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej wiosce na Ziemi, mieszkał chłopiec o imieniu Jurek. Miał jasne oczy i zawsze patrzył w niebo. Każdej nocy siadał na progu domu i liczył gwiazdy. Najbardziej lubił tę jedną, świecącą najjaśniej – jakby do niego mrugała.

Jurek często mówił do mamy: „Mamo, kiedy będę duży, polecę do gwiazd!” Mama uśmiechała się i głaskała go po głowie. „Marzenia są po to, by je spełniać, synku. Ale najpierw musisz nauczyć się latać.”

Jurek zaczął ćwiczyć. Biegał po łące, machał rękami jak skrzydłami, a nawet skakał z niskiego płotu. Raz upadł i obtarł kolano, ale wstał i powiedział: „Nic się nie stało, gwiazdy czekają!”

Pewnego dnia do wioski przyjechał balon. Był ogromny, kolorowy i unosił się wysoko nad ziemią. Jurek podszedł do pilota i zapytał: „Czy mogę polecieć z panem?” Pilot spojrzał na niego i odpowiedział: „Jeśli się nie boisz, wsiadaj!”

Jurek wsiadł do koszyka balonu. Balon wzbił się w powietrze. Wiatr gładził go po policzkach, a ptaki leciały obok. Jurek patrzył w dół na domki, drzewa i rzekę. Był szczęśliwy, ale wiedział, że to dopiero początek.

Minęły lata. Jurek wyrósł na dzielnego mężczyznę o imieniu Jurij. Nauczył się latać samolotem, a potem rakietą. I pewnego dnia usłyszał: „Juriju, to ty polecisz w kosmos!” Jego serce zabiło mocniej – spełniło się marzenie z dzieciństwa.

Rakieta wystartowała z wielkim hukiem. Jurij patrzył przez okno, jak Ziemia robi się coraz mniejsza, a gwiazdy większe. Zobaczył naszą planetę – niebieską i okrągłą, jak kula do gry. Była piękna. Powiedział wtedy: „Ziemia jest naszym domem, a gwiazdy naszymi przyjaciółmi.”

Kiedy wrócił na Ziemię, wszyscy go witali. Ale Jurij najbardziej cieszył się, że znów może patrzeć w niebo. Tej nocy, przed snem, usiadł na progu swojego domu, tak jak kiedyś jako mały Jurek. Spojrzał w górę i szepnął: „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, Ziemio.” A gwiazdy zamrugały do niego, jakby mówiły: „Śpij spokojnie, Juriju.”