Kłopoty z małym kłamstewkiem

— Bajka do czytania —

W maleńkim, przytulnym norkowym domku na skraju Leśnej Polany mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał długie, miękkie uszy i ogonek tak puszysty, że wyglądał jak mała chmurka. Kicuś uwielbiał bawić się z przyjaciółmi, ale czasami zdarzało mu się mówić coś, co nie było do końca prawdą.

Pewnego słonecznego poranka Kicuś dostał od mamy koszyczek z trzema soczystymi marchewkami na podwieczorek. Miał je zjeść z przyjaciółmi: wiewiórką Kasią i jeżykiem Igiełką. Kicuś tak się spieszył, że po drodze zjadł jedną marchewkę, a potem drugą. Kiedy przyszedł na polanę, w koszyczku została już tylko jedna.

„Gdzie są pozostałe marchewki?” – zapytała zdziwiona Kasia. Kicuś poczuł, jak uszy robią mu się czerwone. „Eee… zaczarowany lis je ukradł!” – wykrztusił. „Naprawdę wielki, zły lis?” – zapytał z przejęciem Igiełka. Kicuś przytaknął, ale w brzuszku zrobiło mu się jakoś nieswojo.

Kłamstwo rosło jak balonik. Kicuś opowiadał o lisie coraz więcej szczegółów – że miał ogniste oczy i czarne pazury. Przyjaciele słuchali z wypiekami na twarzach, ale Kicuś czuł, że każda kolejna nieprawda jest jak ciężki kamień w jego serduszku. Przestał się cieszyć zabawą, a uśmiech zniknął z jego pyszczka.

Wieczorem, kiedy mama tuliła Kicusia do snu, zapytała cicho: „Kochanie, dlaczego jesteś taki smutny?” Kicuś westchnął. Nie mógł dłużej tego ukrywać. „Mamo… nie było żadnego lisa. To ja zjadłem marchewki. Bałem się, że się ze mnie pośmiejecie.” Mocno przytulił się do mamy, a ona pogłaskała go po główce.

„Widzisz, synku” – powiedziała mama łagodnie – „kłamstwo jest jak chwast w ogródku – rośnie szybko, ale dusi piękne kwiaty zaufania. Lepiej powiedzieć prawdę, nawet jeśli jest trudna. Wtedy każdy ci uwierzy i nie będziesz musiał nosić ciężaru w serduszku.” Kicuś obiecał, że od tej pory zawsze będzie mówił prawdę.

Następnego dnia Kicuś pobiegł do przyjaciół i przyznał się do wszystkiego. Kasia i Igiełka najpierw się zdziwili, ale potem uśmiechnęli się i powiedzieli: „Nie gniewamy się. Ważne, że powiedziałeś prawdę!” Razem zjedli ostatnią marchewkę, a potem bawili się w berka aż do zachodu słońca.

Tej nocy Kicuś leżał w swoim łóżeczku, patrząc przez okno na migoczące gwiazdy. Czuł się lekki jak piórko. Wiedział, że prawda jest jak ciepły kocyk – otula i daje spokój. Zamknął oczy, a cisza delikatnie go ukołysała. Dobranoc, Kicusiu. Dobranoc, gwiazdy.