Kaczor Kacper i tajemnica jeziora

— Bajka do czytania —

Nad małym jeziorem mieszkał kaczor Kacper. Miał piękne, złote piórka i zawsze pływał samotnie, zbierał okruchy chleba i ukrywał je w swojej kryjówce. Kacper myślał, że tylko on zasługuje na smakołyki.

Pewnego razu zobaczył małą kaczuszkę, która płakała, bo nie miała ani jednej okruszka. Kacper odwrócił się i odpłynął, bo nie chciał się dzielić. Ale kaczuszka była taka smutna, że Kacprowi zrobiło się trochę nieswojo.

Wieczorem przyszła do niego mądra żaba. Powiedziała: „Kacperku, w twojej kryjówce jest pełno jedzenia, a inni są głodni. Dzielenie się sprawia, że serce staje się większe.” Kacper wzruszył ramionami, ale zaczął myśleć.

Następnego dnia przyleciała wiewiórka i przyniosła orzecha. „Dam ci go, jeśli dasz mi trochę chleba” – powiedziała. Kacper pomyślał: „Mam tyle, że mogę się podzielić.” I dał wiewiórce kilka okruszków. Ta uśmiechnęła się szeroko.

Wiewiórka pobiegła do innych zwierząt i opowiedziała, jaki Kacper jest hojny. Wkrótce wszystkie ptaki i rybki przyniosły Kacprowi prezenty: jednego ślimaka, kolorowy kamyk, nawet gałązkę z jagodami.

Kacper poczuł się dziwnie ciepło w środku. Zaprosił wszystkich na wspólne pływanie. Każde zwierzę dostało od niego po kawałku chleba. Jezioro wypełniło się śmiechem i pluskaniem. Kacper już nigdy nie chciał być sam.

Od tamtej pory Kacper codziennie dzielił się jedzeniem. Kiedy inni byli szczęśliwi, on też czuł radość. Zrozumiał, że dawanie jest lepsze niż chowanie.

Gdy zapadł wieczór, Kacper wtulił głowę pod skrzydło. Na niebie zaświeciły gwiazdy, a woda delikatnie szeptała. Kacper zamknął oczy, myśląc o tym, jak wspaniale jest mieć przyjaciół. Wkrótce zasnął spokojnie, a księżyc nad jeziorem uśmiechał się do niego.