Kaczor Donald i cierpliwość

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Kaczor Donald spacerował po swoim ogrodzie. Nagle zauważył na małej jabłonce piękne, zielone jabłuszko. Było takie okrągłe i świeże, że Donald od razu chciał je zerwać i zjeść.

– To musi być pyszne! – zawołał Donald i wyciągnął rękę. Ale wtedy przyleciała mała pszczółka i powiedziała: – Zaczekaj, Donaldzie! To jabłuszko jest jeszcze niedojrzałe. Jeśli zerwiesz je teraz, będzie kwaśne i twarde. Daj mu jeszcze kilka dni.

Donald zmarszczył dziób. – Ale ja chcę jeść teraz! – zaprotestował. Pszczółka uśmiechnęła się i odleciała. Donald przez chwilę patrzył na jabłuszko, a potem postanowił posłuchać rady. Postanowił, że będzie czekać.

Następnego dnia Donald znów przyszedł do ogrodu. Jabłuszko było już trochę większe i bardziej żółte. – Jeszcze tylko trochę – mruknął do siebie. Usiadł pod drzewem i zaczął czytać książkę. Po chwili usłyszał śpiew ptaków i zapomniał o jabłku.

Kolejnego dnia jabłuszko było już prawie dojrzałe. Donald poczuł jego słodki zapach. – To już jutro – powiedział z radością. Nie zerwał go, lecz poczekał jeszcze jeden dzień, jak radziła pszczółka.

Wreszcie nadszedł ten dzień. Jabłuszko było złociste i pachniało miodem. Donald ostrożnie je zerwał i ugryzł. Było słodkie, soczyste i chrupiące. – Mniam! – zawołał. – Warto było czekać!

Od tego dnia Kaczor Donald zawsze pamiętał, że cierpliwość się opłaca. Kiedy czegoś bardzo chciał, najpierw sprawdzał, czy to już odpowiedni moment. I często okazywało się, że odczekanie chwili sprawia, iż radość jest jeszcze większa.

Tego wieczoru Donald położył się do łóżka, patrząc przez okno na gwiazdy. Westchnął spokojnie i pomyślał o swoim pysznym jabłuszku. – Dobranoc, ogródku – szepnął i zasnął z uśmiechem na dziobie.