Bajka o Kameleonie, który szukał swojego koloru

— Bajka do czytania —

Mały kameleon Klementynka mieszkał w zielonej dżungli, ale nie był zadowolony ze swojego wyglądu. Gdy tylko przeskakiwał z liścia na pień, jego skóra zmieniała kolor – na zielony, brązowy, a czasem nawet niebieski.

Klementynka westchnął: „Chciałbym być ciągle taki sam, jak żółw Florian – zawsze zielony i spokojny”. Smutny usiadł na kamieniu, a obok przysiadła mała mrówka Pola.

Mrówka Pola zapytała: „Dlaczego jesteś smutny, mały kameleonie?” „Bo nie mam swojego koloru” – odpowiedział Klementynka. Pola zaśmiała się cicho: „Ale ty przecież jesteś wyjątkowy! Zmieniasz się jak tęcza!”

Klementynka spojrzał na swoje odbicie w kałuży. Rzeczywiście, gdy był na trawie, był zielony. Gdy wpełzł na kwiat róży, zrobił się różowy. A gdy słońce schowało się za chmurę, stał się szary jak kamienie.

Nagle usłyszał śpiew ptaka Zenka: „Ćwir, ćwir! Klementynko, zagrajmy w chowanego!” Kameleon uśmiechnął się i schował wśród żółtych liści. Zenek szukał i szukał, ale nie mógł go znaleźć.

„Widzisz?” – zawołał Zenek. „Dzięki twoim kolorom jesteś mistrzem w chowanego! Każdy chciałby tak umieć się maskować.” Klementynka poczuł dumę. Nagle zrozumiał, że bycie innym to wspaniała rzecz.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać, mama kameleon przytuliła Klementynkę i szepnęła: „Twój prawdziwy kolor jest w tobie – to radość, ciekawość i dobroć. Reszta to tylko magia.”

Klementynka zamknął oczy, czując ciepło mamy. Zmienił kolor na delikatny, księżycowy błękit i cicho zasnął, wiedząc, że jest wyjątkowy taki, jaki jest.