Bajka o koguciku i kotku, którzy pokochali ciszę

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku, tuż przy płocie, mieszkał kogucik o imieniu Krzyk. Miał czerwony grzebień i ogon mieniący się wszystkimi kolorami tęczy. Każdego ranka, gdy słońce wyglądało zza chmur, Krzyk stawał na płocie i piał: „Kukuryku! Dzień dobry, świecie!”.

Kogucik Krzyk bardzo lubił hałas. Głośne pianie, szum wiatru, bicie dzwonów w oddali – to wszystko sprawiało, że czuł się radosny i ważny. Kiedy tylko ktoś się pojawiał w ogródku, Krzyk natychmiast zaczynał rozmawiać, opowiadać o robaczkach, które znalazł, i o tym, jak pięknie świeci słońce.

Pewnego dnia do ogródka przywędrował mały, bury kotek o imieniu Cichuś. Miał miękkie futerko i zielone oczy, które błyszczały jak dwa szmaragdy. Cichuś nie lubił hałasu. Wolał cicho siedzieć w kąciku i obserwować motyle. Gdy Krzyk zaczął głośno piać, Cichuś schował się pod krzakiem róży.

Krzyk zauważył kotka i zawołał: „Hej, kotku! Chodź, pobawimy się! Będziemy skakać i hałasować!”. Ale Cichuś tylko zamknął oczy i wyszeptał: „Wolę, gdy jest cicho. Głośne dźwięki mnie przerażają”. Kogucik zmartwił się – nie chciał, żeby ktoś czuł się źle z jego powodu.

Postanowił więc spróbować być cichszy. Następnego ranka Krzyk nie zapiał od razu, tylko najpierw cichutko podszedł do krzaka róży. Usiadł obok Cichusia i przez chwilę po prostu patrzyli na mrówki wędrujące po liściach. Kogucik odkrył, że w ciszy słychać szelest trawy i śpiew dalekiego ptaka – to też było piękne.

Po kilku dniach Cichuś nabrał odwagi i zaproponował: „A może ty, Krzyku, będziesz piał rano, ale tylko raz, a potem spędzimy czas w ciszy?”. Kogucik zgodził się z radością. Od tej pory każdego ranka Krzyk piał donośnie, witając słońce, a potem siadał obok Cichusia i razem słuchali, jak wiatr szumi w koronach drzew.

Kiedy zapadał wieczór, kogucik i kotek kładli się na miękkiej trawie pod wielkim dębem. Patrzyli, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy. Krzyk mówił wtedy szeptem: „Dobranoc, Cichusiu”. A kotek mruczał cichutko: „Dobranoc, Krzyku. Jutro znów będziemy razem – głośno i cicho, bo tak jest najlepiej”.

I tak, pod rozgwieżdżonym niebem, obaj zasypiali spokojnie, wiedząc, że przyjaźń nie zależy od tego, jak głośno się mówi, ale od tego, jak dobrze się razem czuje. Cisza otulała ich jak ciepły koc, a gwiazdy mrugały do nich przyjaźnie, życząc słodkich snów.