Bajka o koguciku i kotku, którzy znaleźli przyjaźń

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym podwórku, otoczonym płotem z białych sztachet, mieszkał Kogucik Grześ. Miał ognisty grzebień i donośne „kukuryku!”, które budziło całą okolicę. Tuż obok, w wiklinowym koszyku pod krzakiem bzu, spał Kotek Mruczek – bury, puchaty i bardzo leniwy.

Grześ uwielbiał wstawać o świcie. Gdy pierwsze promienie słońca muskały grządkę z marchewką, on już stał na płocie i piał głośno: „Kukuryku! Wstawajcie, śpiochy!”. Mruczek za każdym razem ziewał, przeciągał się i mruczał pod nosem: „Miau… jeszcze chwilę…”. I tak każdego ranka – Grześ hałasował, a Mruczek marudził.

Pewnego dnia Mruczek postanowił, że musi nauczyć Grzesia ciszy. Podkradł się do płotu i cichutko, jak to koty potrafią, schował budzik Kogucika do starej skrzynki z narzędziami. „Teraz pośpię dłużej” – pomyślał zadowolony. Ale gdy słońce wzeszło wysoko, Grześ i tak zapiał – i to jeszcze głośniej niż zwykle. Mruczek zakrył uszy łapkami i westchnął.

Grześ zszedł z płotu i podszedł do koszyka. „Mruczku, czemu jesteś taki zły?” – zapytał. Kotek wyjrzał spod ogona: „Bo ty zawsze robisz tyle hałasu! Ja chcę spać, a ty krzyczysz jak opętany!”. Grześ zmartwił się. „Nie chciałem cię zdenerwować. Myślałem, że lubisz, gdy cię budzę, żebyś nie przegapił śniadania”. Mruczek spojrzał na niego zdziwiony.

Postanowili porozmawiać. Usiedli na ławeczce pod jabłonką. Grześ powiedział: „Lubię wstawać wcześnie, bo wtedy robaczki są najsmaczniejsze. A ty?”. Mruczek mruknął: „Ja wolę spać do późna, a potem polować na myszy wieczorem. Jesteśmy tacy różni…”. Przez chwilę milczeli. Nagle Mruczek dodał: „Ale może nie musimy być tacy sami, żeby być przyjaciółmi?”.

Od tamtego dnia Grześ zaczął piąć nieco ciszej, a Mruczek obiecał, że nie będzie chował budzików. W zamian Grześ nauczył Mruczka szukać smacznych ziaren w trawie, a Mruczek pokazał Grzesiowi, jak cicho skradać się do krzaków porzeczek. Okazało się, że mają ze sobą więcej wspólnego, niż myśleli.

Gdy zapadał zmrok, kładli się obok siebie – Grześ na płocie, Mruczek w swoim koszyku. Patrzyli na gwiazdy, które migotały nad ich podwórkiem. Cisza była już przyjemna, a nie kłopotliwa. I każdej nocy, zanim zasnęli, mruczeli sobie nawzajem: „Dobranoc, przyjacielu”. A gwiazdy świeciły im spokojnie do samego rana.