Bajka o koguciku i lisku

— Bajka do czytania —

Na skraju zielonego lasu, w małym, białym kurniku mieszkał Kogucik Koko. Miał on najpiękniejszy głos w całej okolicy. Każdego ranka budził wszystkich donośnym „Kukuryku!”. Pewnego dnia zobaczył go sprytny Lisek Łatek i postanowił podejść bliżej.

Lisek Łatek nie chciał jednak zjeść Kogucika. Był ciekawskim liskiem, który marzył o śpiewaniu. Podszedł do płotu i zapytał: „Koguciku, jak ty to robisz, że twój głos brzmi tak pięknie? Czy mógłbyś mnie nauczyć?”. Koko zdziwił się, bo nigdy nie uczył nikogo śpiewać.

Kogucik zmarszczył grzebień i pomyślał: „Jestem najlepszym śpiewakiem, ale czy nauczę lisa?”. Miał ochotę odmówić, ale zobaczył smutne oczy Łatka. „Dobrze” – powiedział w końcu. „Najpierw musisz nabrać powietrza, a potem wypuścić je wesołym dźwiękiem.”

Lisek spróbował, ale zamiast „kukuryku” wydobyło się „hałabała”. Koko zachichotał, a Łatek się zawstydził. „Nie martw się” – uspokajał go kogucik. „Każdy zaczyna od małych kroków. Poćwicz rano i wieczorem.” Lisek obiecał, że będzie ćwiczył wytrwale.

Minęły dwa dni. Lisek przyszedł znów i zaśpiewał: „Ku-ku-ry-ku!”. Co prawda trochę piskliwie, ale już melodyjnie. Koko był pod wrażeniem. „Świetnie ci idzie! Możemy zaśpiewać razem!” I tak każdego popołudnia dwa głosy – jeden donośny, drugi cieniutki – niosły się nad łąką.

W lesie zapachniało wiosną, a inne zwierzęta przychodziły słuchać ich duetu. Sroka Marta kręciła ogonem, a Zajączek Skoczek podskakiwał w rytm. Kiedyś stary Borsuk zapytał: „Lisku, dlaczego nie gonisz koguta?”. Łatek uśmiechnął się tajemniczo: „Bo on jest moim przyjacielem od nut.”

Pewnego razu do kurnika zakradł się prawdziwy złodziej – Kuna. Chciała porwać kogucika, gdy ten spał. Lisek Łatek, który czuwał opodal, głośno krzyknął: „Koko, uciekaj!”. Kuna przestraszyła się nieznanego odgłosu i uciekła. Od tamtej pory Koko wiedział, że ma w lisku prawdziwego obrońcę.

Kogucik i Lisek zostali najlepszymi przyjaciółmi. Każdego wieczoru, przed zmrokiem, śpiewali razem kołysankę dla lasu. Liście cichły, gwiazdy pojawiały się na niebie, a wszystkie zwierzęta kładły się spać spokojne. Przyjaźń okazała się silniejsza niż strach i głód.