Bajka o kogutku i lisku – przyjaciele w lesie

— Bajka do czytania —

W lesie, pod wielkim dębem, mieszkał kogutek Koko. Miał czerwony grzebień i piękne piórka, które lśniły w słońcu. Obok, w noreczce pod krzakiem, mieszkał lisek Łatek. Miał miękki, rudy ogon i zawsze cicho stąpał po mchu. Koko i Łatek byli dobrymi przyjaciółmi, choć każdy był zupełnie inny.

Pewnego ranka Koko obudził się smutny. Zgubił swoje najpiękniejsze piórko – to zielone z niebieskim połyskiem, które dostał od mamy. Szukał wszędzie: w kurniku, pod liśćmi, przy strumyku. Nigdzie go nie było. Lisek Łatek zobaczył, że przyjaciel jest zmartwiony, i zapytał: – Co ci jest, Koko? – Zgubiłem moje ulubione piórko – odpowiedział kogutek. – Pomożesz mi go szukać? – Oczywiście! – ucieszył się Łatek i machnął ogonem.

Wyruszyli razem przez las. Szli powoli, zaglądając pod kamienie i między korzenie. Spotkali starą sowę, która siedziała na gałęzi. – Huhu, dokąd idziecie? – zapytała. – Szukamy mojego piórka – powiedział Koko. – Widziałaś je? – Widziałam coś błyszczącego nad stawem – oznajmiła sowa. – Może to twoje piórko.

Koko i Łatek pobiegli nad staw. Ale nad wodą nie było piórka – tylko księżyc odbijał się w tafli. Koko westchnął: – Tu go nie ma. Chyba już nigdy go nie znajdę. Łatek poklepał go łapką: – Nie martw się! Może twoje piórko nie jest daleko. Posłuchaj, czy echo coś powie. Koko zastanowił się i zaśpiewał głośno: – Kukuryku! Gdzie jest moje piórko? Echo odbiło się od drzew i powiedziało: – Na gałęzi! Na gałęzi!

Spojrzeli w górę. Na wysokiej gałęzi brzozy wisiało zielone piórko. – Tam jest! – zawołał Koko. – Ale jak je zdjąć? Ja nie umiem tak wysoko skakać. – Ja umiem się wspinać – powiedział Łatek. – Zobacz! Lisek złapał się pazurami i powoli wdrapał się na gałąź. Chwycił piórko w pyszczek i ostrożnie zszedł na dół. – Masz, Koko – powiedział, kładąc piórko u jego stóp.

Koko był bardzo szczęśliwy. – Dziękuję, Łatek! Jesteś prawdziwym przyjacielem. Ty umiesz się wspinać, a ja głośno pieję – każde z nas ma inny talent. – To prawda – uśmiechnął się lisek. – Razem możemy wszystko. Usiedli na mchu i patrzyli, jak słońce chowa się za lasem.

Wieczór zapadł cicho. Gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, a księżyc świecił srebrno. Koko wrócił do swojego kurnika, a Łatek do norki. Obaj byli zmęczeni, ale szczęśliwi. Koko położył piórko obok siebie i zamknął oczy. W lesie zapanowała cisza, tylko liście szeptały dobranoc. I wkrótce obaj przyjaciele spali spokojnie pod gwiaździstym niebem.