Bajka o Kolombo dla dzieci – Nocna przygoda Amayi

— Bajka do czytania —

Mała Amaya mieszkała w Kolombo, w małym domku z ogrodem pełnym kwiatów i pachnących krzewów. Pewnego wieczoru nie mogła zasnąć, bo bardzo chciała zobaczyć gwiazdy nad oceanem. Tata uśmiechnął się i powiedział: „W naszym ogrodzie rośnie stare drzewo tamaryndowca – podobno spełnia marzenia. Może ono pomoże ci znaleźć spokój?”.

Amaya, otulona kocykiem, wybiegła do ogrodu. Drzewo tamaryndowca, z grubym pniem i szeleszczącymi liśćmi, pochyliło się lekko i szepnęło: „Żeby zobaczyć gwiazdy, musisz iść na plażę. Tam, gdzie fale dotykają piasku, niebo jest najbliżej ziemi. Ale zabierz ze sobą przyjaciela – wędrowanie we dwoje jest radośniejsze.”

Dziewczynka rozejrzała się i zobaczyła małego krabika o błyszczących oczkach, który wyszedł spod krzaka hibiskusa. „Mogę iść z tobą!” – zawołał wesoło. „Znam wszystkie zakątki Kolombo. Pokażę ci muszelki, które świecą w ciemności!” Amaya uśmiechnęła się i razem pobiegli w stronę morza.

Nad brzegiem oceanu było cicho i spokojnie. Krabik podniósł maleńką muszelkę – gdy Amaya wzięła ją do ręki, zaczęła migotać delikatnym, srebrnym światłem. „To księżycowe łzy” – wyjaśnił krabik. „Fale przynoszą je z daleka, aby rozświetlić noc.” Dziewczynka przyłożyła muszelkę do ucha i usłyszała szum opowieści o odległych lądach.

Nagle na niebie pojawiły się setki gwiazd. Tańczyły wesoło, układając się w różne wzory – raz jak wieloryb, raz jak liść mango. Amaya z zachwytem patrzyła w górę. „Każda gwiazda to czyjeś marzenie” – powiedział krabik. „A ta najjaśniejsza – to twoje.”

Dziewczynka poczuła, jak ogarnia ją ciepło i spokój. Położyła się na piasku, a krabik usiadł obok. Fale śpiewały kołysankę, a wiatr pachniał cynamonem i kokosem. „Już wiem, że nie muszę szukać daleko” – szepnęła Amaya. „Piękno jest wszędzie wokół mnie.”

Krabik skinął głową i powiedział: „Czas wracać, bo niedługo księżyc schowa się za chmury. Ale pamiętaj – zawsze możesz tu przyjść, gdy będziesz potrzebować gwiazd.” Amaya podziękowała przyjacielowi i ruszyła z powrotem do domu, niosąc w dłoni świecącą muszelkę.

W ogrodzie drzewo tamaryndowca szumiało cicho na pożegnanie. Dziewczynka wślizgnęła się do łóżka, przytuliła poduszkę i zamknęła oczy. Nad Kolombo zapadła głęboka cisza, a gwiazdy migotały jak iskierki na aksamitnym niebie. „Dobranoc, Kolombo” – wyszeptała Amaya i zasnęła najsłodszym snem.