Złocisty kombajn i zajączek Tupcio

— Bajka do czytania —

Na wielkim polu pszenicy, tuż za lasem, mieszkał Złocisty – ogromny kombajn o lśniącej pomarańczowej kabinie. Każdego dnia sunął przez falujące łany, a jego silnik nucił spokojną melodię.

Pewnego dnia mały zajączek Tupcio po raz pierwszy zobaczył Złocistego. Przestraszył się ogromnych kół i głośnego dźwięku. Schował się w krzakach i patrzył z daleka.

Złocisty dostrzegł zajączka i zwolnił. – Nie bój się, mały – powiedział ciepło. – Jestem tu, by zbierać pszenicę. Chcesz zobaczyć, jak to robię? Tupcio z wahaniem podszedł bliżej.

Złocisty pokazał Tupciowi, jak jego ostrza delikatnie tną kłosy, a potem zboże wpada do wielkiego zbiornika. – To fascynujące! – pisnął zajączek. Od tamtej pory codziennie spotykali się na polu.

Pewnego wieczoru nadciągnęła burza. Deszcz lał jak z cebra, a pioruny błyskały. Tupcio zgubił drogę do norki. Złocisty – choć kombajny nie lubią burzy – rozświetlił reflektory i zawołał: – Tupcio, tutaj! Wskakuj do mojej kabiny!

Zajączek wskoczył do ciepłej kabiny. Burza szalała na zewnątrz, ale w środku było bezpiecznie. Kombajn opowiedział mu o tym, jak ważne jest pomaganie innym, nawet gdy samemu jest się dużym i silnym.

Gdy burza minęła, Tupcio znalazł mały, błyszczący kluczyk leżący na polu. – To klucz do twojego silnika? – zapytał. Złocisty zdziwił się: – Myślałem, że go zgubiłem! Dziękuję, mały przyjacielu.

Okazało się, że bez tego klucza kombajn nie mógłby następnego dnia pracować. Tupcio uratował zbiory dla całej wioski. Wieczorem, gdy księżyc wzeszedł nad polem, Złocisty i Tupcio patrzyli na gwiazdy. – Dobranoc, Złocisty – szepnął zajączek. – Dobranoc, mały przyjacielu – odpowiedział kombajn, gasząc reflektory i wtulając się w ciszę nocy.