Bajka o komecie, która chciała mieć przyjaciół

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko w kosmosie, gdzie gwiazdy migoczą jak małe latarenki, mieszkała mała Kometka. Miała długi, srebrzysty ogon, który iskrzył się jak milion diamentów. Kometka uwielbiała latać po niebie, ale czuła się samotna. Każdej nocy patrzyła na inne gwiazdy i planety, które bawiły się razem, i wzdychała: „Czy ktoś zechce być moim przyjacielem?”.

Pewnego wieczoru Kometka postanowiła wyruszyć w podróż. Lecąc przez kosmos, spotkała wielką, okrągłą Planetę Błękitną. Planeta miała na sobie pasy z chmur i uśmiechała się szeroko. „Hej, Planetko! Czy chcesz się ze mną pobawić?” – zapytała Kometka. Planeta spojrzała na nią i powiedziała: „Jesteś za mała i za szybka. Nie nadążę za tobą. Lepiej leć dalej”. Kometka spuściła ogon i poleciała smutna dalej.

Potem Kometka spotkała Gwiazdkę Polarną, która świeciła najjaśniej na niebie. „Gwiazdko, czy zechcesz być moją przyjaciółką?” – zapytała cicho. Gwiazdka odpowiedziała: „Jestem bardzo zajęta. Muszę świecić dla żeglarzy i podróżników. Nie mam czasu na zabawy”. Kometka westchnęła i poleciała dalej, a jej ogon przygasł.

Kometka leciała i leciała, aż trafiła na małą, szarą Chmurkę Kosmiczną. Chmurka była miękka i puszysta, ale wyglądała na smutną. „Dlaczego jesteś taka samotna?” – zapytała Kometka. Chmurka odpowiedziała: „Bo jestem tylko chmurą. Nie mam blasku ani kolorów. Nikt nie chce się ze mną bawić”. Kometka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ja też jestem samotna. Może pobawimy się razem?”.

Chmurka ucieszyła się i zaczęły tańczyć. Kometka krążyła wokół Chmurki, a jej ogon rozświetlał ciemność. Chmurka wirowała, a z jej wnętrza zaczęły sypać się małe, srebrne pyłki. „Patrz! Zrobiłyśmy coś pięknego!” – zawołała Kometka. Pyłki zamieniły się w maleńkie gwiazdki, które tańczyły wokół nich. Kometka i Chmurka bawiły się całą noc, a ich przyjaźń rozświetliła cały kosmos.

Kiedy nastał świt, Kometka poczuła się zmęczona. „Muszę już lecieć” – powiedziała cicho. Chmurka przytuliła ją swoim miękkim ramieniem. „Wrócisz?” – zapytała. „Oczywiście! Każdej nocy, gdy będziesz patrzeć w niebo, zobaczysz mój ogon. Będę twoją gwiazdą” – obiecała Kometka. I odleciała, zostawiając za sobą ślad z iskier.

Tej nocy, gdy mała Kometka wróciła na swoje miejsce, czuła się szczęśliwa. Wiedziała, że gdzieś tam jest Chmurka, która na nią czeka. Zamknęła oczy, a jej ogon zgasł powoli. Wokół zapadła cisza, tylko gwiazdy cicho nuciły kołysankę. „Dobranoc, Kometko” – szepnął wiatr. I Kometka zasnęła, śniąc o przyjaźni, która rozświetla nawet najciemniejsze zakątki kosmosu.