Kucyk Tęczek i wielkie marzenia

— Bajka do czytania —

Na słonecznej łące, gdzie trawa była zielona jak szmaragdy, mieszkał mały kucyk o imieniu Tęczek. Miał białą grzywę i kasztanową sierść, a na czole malutki jasny zygzak. Każdego dnia patrzył z zachwytem na wielkie konie, które galopowały w dal — ich kopyta biły rytmicznie, a grzywy powiewały na wietrze. Tęczek bardzo chciał być taki jak one.

Próbował galopować tak samo szybko, ale jego krótkie nóżki nie nadążały. Próbował rżeć głośno jak dorosłe konie, ale z jego pyszczka wydobywał się tylko cichutki dźwięk. Pewnego dnia spróbował nawet ciągnąć mały wózek, ale szelki były za duże, a on za mały. Usiadł smutno pod starym dębem i westchnął: "Nigdy nie będę taki wspaniały". Łzy spływały mu po pyszczku, a słońce schowało się za chmurę.

Wtedy podszedł do niego siwy koń o imieniu Mądrala. Miał łagodne oczy i siwą brodę, a na grzbiecie piękny, wyszywany czaprak. "Dlaczego płaczesz, mały przyjacielu?" — zapytał. Tęczek odpowiedział: "Chcę być wielki i silny, ale jestem tylko małym kucykiem". Mądrala uśmiechnął się tajemniczo i powiedział: "Chodź, pokażę ci coś wyjątkowego".

Zaprowadził Tęczka nad strumyk, gdzie woda szemrała cicho między kamieniami. "Spójrz" — rzekł Mądrala — "Twoje małe kopytka potrafią przejść tam, gdzie wielkie kopyta nie sięgną. Twoja delikatna sierść jest ciepła i miękka, idealna dla małych dzieci, które chcą się przytulić. A twój cichy rżący dźwięk uspokaja wszystkich dookoła". Tęczek spojrzał na swoje odbicie w wodzie i nagle zobaczył coś, czego wcześniej nie dostrzegał.

Następnego dnia na łąkę przyszła dziewczynka o imieniu Zosia. Miała cztery lata i pierwszy raz miała jeździć na koniu. Wszystkie wielkie konie wydawały jej się straszne, ale kiedy zobaczyła Tęczka, od razu się uśmiechnęła. Tęczek pozwolił się pogłaskać, a potem delikatnie poniósł Zosię wokół łąki. Dziewczynka śmiała się radośnie, a kucyk czuł, że jego serce rośnie z dumy.

Od tego dnia Tęczek został ulubionym kucykiem do jazdy dla najmłodszych. Dzieci uwielbiały go za jego spokój i delikatność. Nauczył się, że nie trzeba być wielkim, by być ważnym. Każdego wieczoru kładł się na miękkiej trawie, patrzył na migoczące gwiazdy i myślał: "Jestem mały, ale potrafię czynić wielkie rzeczy".

Tej nocy, gdy księżyc świecił srebrnym blaskiem, Tęczek zasnął cichutko, a wiatr niósł jego spokojne chrapanie. W oddali słychać było ciche rżenie koni, które mówiły sobie: "Patrzcie, nasz mały kucyk jest najodważniejszy ze wszystkich". A gwiazdy tańczyły nad łąką, układając się w kształt małego kucyka. Dobranoc, Tęczku, śpij spokojnie.