Bajka o konikach, które tańczyły z księżycem

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, srebrzystej łące, gdzie trawa rosła wysoko jak uśmiechy, mieszkały trzy małe koniki: Błysk, Iskierka i Kwiatuszek.

Błysk był najszybszy – pędził jak wiatr, a jego grzywa lśniła w słońcu jak złoto. Iskierka skakała najwyżej, jej kopytka stukały wesoło o ziemię. A Kwiatuszek? Kwiatuszek lubił tylko stać i patrzeć w niebo, bo tam – mówił – tańczą gwiazdy.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wstał wielki i okrągły jak balon, Błysk zawołał: „Pobiegniemy w zawody! Kto pierwszy do starego dębu?” Iskierka zarżała radośnie i już ruszyła. Ale Kwiatuszek został na miejscu. „Nie chce mi się biec” – powiedział cicho. „Wolę patrzeć, jak gwiazdy mrugają”.

Błysk i Iskierka biegały i biegały, aż zmęczone usiadły pod dębem. „Dlaczego ty nigdy nie biegasz?” – zapytała Iskierka. „Bo ja nie umiem tak szybko” – odpowiedział Kwiatuszek. „Ale umiem słuchać. Słyszę, jak trawa szepcze, jak wiatr gra na listkach”.

Wtedy z nieba spłynął malutki promyk – srebrny jak rosa. To był księżycowy duszek. „Widzę, że każdy z was tańczy inaczej” – powiedział cichutko. „Błysk tańczy z prędkością, Iskierka z radością, a Kwiatuszek z ciszą. To też jest piękne”.

I tak koniki zrozumiały, że nie trzeba być najszybszym ani najwyższym – wystarczy być sobą. Błysk pogłaskał Kwiatuszka nosem, a Iskierka położyła się obok. Trzy małe koniki patrzyły w gwiazdy, a każda gwiazda mrugała do nich inaczej.

Kiedy księżyc zasnął za chmurką, koniki wtuliły się w miękki mech. Błysk zamknął oczy, Iskierka westchnęła, a Kwiatuszek szepnął: „Dobranoc, gwiazdy”. I wszystkie trzy zasnęły spokojnie, bo wiedziały, że każdy ma swój własny taniec.

Na łące zrobiło się cicho. Tylko trawa jeszcze szumiała kołysankę, a koniki śniły o srebrnych kopytkach i o tym, że można być różnym – i to jest w porządku.