Promyk odkrywa nocną łąkę

— Bajka do czytania —

Na skraju wielkiej, zielonej łąki mieszkał mały, bury konik o imieniu Promyk. Miał mięciutką grzywę, która błyszczała w słońcu jak złote nici, a oczy – duże i ciekawe świata. Każdego dnia biegał wesoło za motylami i tarzał się w koniczynie, ale gdy zapadał zmrok, robił się smutny i cichy. Promyk bał się ciemności. Gdy księżyc wschodził nad łąką, chował swoją głowę w ciepłą szyję mamy i nie chciał patrzeć w niebo.

Pewnego wieczoru mama konika powiedziała łagodnie: – Synku, ciemność to nie jest nic strasznego. To tylko noc, która otula nas do snu. Spójrz w górę – tam, na niebie, migoczą małe iskierki, które nazywamy gwiazdami. Promyk nieśmiało podniósł głowę. Zobaczył tysiące maleńkich światełek, a jedno z nich – najjaśniejsze – uśmiechało się do niego.

Nagle z trawy wyskoczyło kilka maleńkich stworków. – Hej, Promyku! – zawołały. – Nie bój się! To my, świetliki! Zobacz, jak możemy rozświetlić noc. I zaczęły tańczyć w powietrzu, rysując zielone i złote zygzaki. Promyk patrzył zachwycony – nigdy nie widział czegoś tak pięknego. Świetliki zaprosiły go do zabawy, a on ostrożnie postawił kopyto i pobiegł za nimi.

Spędzili razem cudowny czas. Świetliki pokazały Promykowi, jak księżyc odbija się w kałuży, jak śpiewają świerszcze i jak pachnie nocna róża. Każda roślina, każdy listek wydawał się inny w blasku gwiazd – srebrzysty i tajemniczy. Promyk poczuł, że jego strach znika gdzieś daleko, za horyzontem.

– Chodź, nauczymy cię tańca nocy! – zaśpiewały świetliki. I Promyk zaczął podskakiwać, kręcić ogonem i kłaniać się księżycowi. Jego tętent był lekki jak szelest trawy, a grzywa powiewała w rytm wiatru. Nawet mama, stojąca opodal, kiwała z dumą głową.

Gdy zmęczenie zaczęło dawać o sobie znać, świetliki odprowadziły Promyka do jego mamy. – Będziemy tu każdej nocy – szepnęły. – A teraz idź spać. Promyk wtulił się w ciepłe futro mamy i zamknął oczy. Już nie bał się ciemności – teraz wiedział, że w nocy czekają na niego przyjaciele i magia.

Nad łąką rozbłysły gwiazdy, księżyc uśmiechnął się srebrzyście, a mały konik zasnął głęboko, słysząc cichą kołysankę świerszczy. Dobranoc, Promyku – szeptała noc – dobranoc, mały odkrywco.