Iskierka i tajemnica dobrego snu

— Bajka do czytania —

Iskierka był małym, ale bardzo energicznym konikiem, który mieszkał na zielonej łące u stóp wysokich gór. Jego sierść lśniła w słońcu jak złoto, a grzywa powiewała na wietrze, gdy biegał wśród polnych kwiatów.

Każdego ranka, gdy tylko pierwsze promienie słońca muskały łąkę, Iskierka już galopował wesoło. Ścigał się z motylami, skakał przez strumienie i tańczył z cieniami drzew. Był najszybszym konikiem w całej okolicy, a jego radość nie znała granic.

Pewnego dnia, gdy słońce zaczęło powoli chylić się ku zachodowi, Iskierka poczuł, że jego kopytka są bardzo ciężkie. Spróbował jeszcze raz pobiec, ale potknął się o mały kamyk. Westchnął zmęczony i usiadł na miękkiej trawie.

„Dlaczego nie mogę biegać dłużej?” – zapytał sam siebie. „Przecież jestem najszybszym konikiem na świecie!”. Ale jego nóżki nie chciały już skakać, a powieki same opadały.

Wtedy zobaczył mamę, która szła w jego stronę. „Mój mały Iskierko, widzę, że twoje kopytka proszą o odpoczynek” – powiedziała łagodnie. „Chodź, położymy się na łące i popatrzymy na gwiazdy”.

Iskierka położył się obok mamy, a ona zaczęła opowiadać mu historię o tym, jak gwiazdy zapalają się dla tych, którzy potrafią się zatrzymać i wsłuchać w ciszę. Iskierka słuchał i czuł, jak zmęczenie powoli odpływa.

Nad nimi niebo rozjaśniło się milionem światełek. Iskierka poczuł ciepły powiew wiatru i usłyszał cichy śpiew świerszczy. To był zupełnie inny rodzaj piękna niż ten, który znał z codziennych biegów.

Wtedy mama szepnęła: „Widzisz, każdy dzień kończy się nocy, a sen jest jak miękki koc, który otula zmęczone nóżki. Nawet najszybszy konik potrzebuje chwili wytchnienia”. Iskierka uśmiechnął się, zamknął oczy i zapadł w głęboki, spokojny sen. Nad łąką świeciły gwiazdy, a księżyc kołysał go do snu jak w kolebce.