Koparka i mały kamyk

— Bajka do czytania —

Na placu budowy, w małej piaskownicy, mieszkała Koparka. Miała wielką, żółtą łyżkę i gąsienice, które szumiały: turkot, turkot, turkot. Bardzo lubiła kopać – w górę, w dół i w bok. Ale dziś czekało ją coś wyjątkowego.

Koparka kopała przy płocie, gdzie piasek był miękki i ciepły. Nagle jej łyżka stuknęła w coś twardego. To był mały, okrągły kamyk. Koparka spróbowała go podnieść, ale kamyk ani drgnął. Spróbowała mocniej – nic. Aż zrobiło jej się smutno.

Przyjechała Wywrotka i zaturkotała: „Odsuń się, ja to zrobię!”. Podjechała, szarpnęła – kamyk tylko się przekręcił i utknął jeszcze głębiej. Koparka westchnęła. Wtedy nadjechał Spychacz i huknął: „Ja go wypchnę!”. Pchnął z całej siły, ale kamyk ani drgnął.

Koparka pomyślała chwilę. Powoli, delikatnie wsunęła łyżkę pod kamyk i zaczęła go kołysać – w lewo, w prawo, w lewo, w prawo. Mały kamyk poruszył się, a potem wysunął na wierzch. Pod nim, w małej dziurce, leżał maleńki, fioletowy kwiatek.

Kamyk powiedział cichutko: „Dziękuję, że mnie uwolniłaś. Przysiadłem tu, by chronić ten kwiatek przed wiatrem, ale sam już chciałem dalej wędrować”. Koparka uśmiechnęła się wielkim uśmiechem: „Pomogłam tobie, a ty pomogłeś kwiatkowi. Jesteśmy przyjaciółmi!”.

Wywrotka i Spychacz popatrzyły na siebie zdziwione. „Myśleliśmy, że siła to wszystko, a ty pokazałaś, że delikatność i cierpliwość też są ważne”. Koparka kiwając głową, zgarnęła piasek wokół kwiatka, by był bezpieczny. Potem wróciła do kopania – już wiedziała, że czasem najlepsze rozwiązanie jest najprostsze.

Nadszedł wieczór. Gwiazdy zapaliły się na niebie, a Koparka wjechała do swojej małej szopy. Przymknęła wielkie, żółte powieki i szepnęła: „Dobranoc, mały kamyku. Dobranoc, kwiatku”. Wokół zrobiło się cicho i spokojnie, tylko daleko gdzieś słychać było sennie: turkot, turkot, turkot…