Mała koparka i Gwiazda Porządku

— Bajka do czytania —

Na wielkim, słonecznym placu budowy mieszkała mała, żółta koparka o imieniu Krysia. Całymi dniami kopała doły, przesypywała ziemię i układała w równe kopczyki. Najbardziej lubiła, gdy ktoś mówił: „Krysia, jesteś najdzielniejsza!”

Obok Krysi pracował duży, czerwony traktor Tomek. Tomek miał wielkie koła i potężny silnik. Często woził ogromne kamienie i pnie drzew. Kiedy dzieci na placu zabaw patrzyły na niego z podziwem, Tomek puszczał kłęby dymu i mruczał: „Beze mnie nic by tu nie powstało!”

Pewnego dnia na plac budowy przyjechała wywrotka Pola. Pola potrzebowała pomocy – utknęła w głębokim błocie. Wyglądała bardzo smutno. Krysia od razu podjechała bliżej: „Pomogę ci, Polu! Wykopię rowek, żeby woda mogła spłynąć!” – powiedziała.

Ale Tomek tylko prychnął: „Ja bym ją wyciągnął jednym szarpnięciem! Ale po co się męczyć? To twoja sprawa, Krysio.” Odjechał na drugi koniec placu, udając, że ma bardzo ważne zadanie.

Krysia zaczęła kopać. Kopała i kopała, aż zrobiła mały kanał. Błoto zaczęło powoli wysychać. Niestety, jedna z gąsienic Krysi ugrzęzła w mule. Kopareczka nie mogła się ruszyć – silnik zawył, ale nic to nie dało.

Wtedy nadjechał Tomek. Zobaczył Krysię i Polę w tarapatach. Zatrzymał się, westchnął: „No dobrze, pomogę wam. Ale tylko razem!” Podjechał, zahaczył linę o zaczep i pociągnął. Razem z Krysią wyciągnęli Polę. Potem Tomek pomógł Krysi wyjść z błota.

Wszyscy trzej stanęli obok siebie: żółta koparka, czerwony traktor i zielona wywrotka. Byli zmęczeni, ale uśmiechnięci. Krysia powiedziała: „Dziękuję, Tomku. Samemu jest trudno, ale razem jesteśmy silniejsi!” Tomek skinął wielką kabiną: „Masz rację. Każdy ma coś innego do roboty, ale wszyscy jesteśmy potrzebni.”

Gdy zapadł zmierzch, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Krysia wróciła do swojego garażu, Tomek schował się pod wielką plandeką, a Pola zasnęła na miękkiej kupce piasku. Na placu budowy zapanowała cisza – tylko czasem wiatr poruszał dzwonkiem na straganie z lodami. Mała koparka zamknęła swoje srebrne oczy i pomyślała: „Jaka to piękna przygoda…” I zasnęła słodko, myśląc o jutrzejszym dniu.