Kotka Karmelka i tajemnica księżycowego mleka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała kotka o imieniu Karmelka. Miała miękkie, rude futerko i zielone oczy jak dwa listki. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Karmelka siadała na parapecie i patrzyła w niebo.

Pewnego razu do Karmelki przyszły trzy małe kotki: Biały Puszek, Czarny Wąsik i Łaciaty Łobuziak. Były zmęczone po całym dniu zabaw, ale nie mogły zasnąć. – Karmelko, opowiedz nam coś o księżycu – poprosiły chórem.

Karmelka uśmiechnęła się i zamruczała cicho. – Wiecie, że księżyc co noc nalewa do swojej srebrnej miski mleko? To księżycowe mleko. Kto je wypije, śpi słodko i śni o gwiazdach. – Ale my nie mamy takiej miski – zmartwił się Biały Puszek.

– Nie potrzebujecie miski – powiedziała Karmelka. – Wystarczy, że zamkniecie oczy i wyobrazicie sobie, że pijecie ciepłe, słodkie mleko prosto z księżyca. Spróbujcie. Małe kotki zamknęły oczy. Czarny Wąsik westchnął, Łaciaty Łobuziak ziewnął, a Biały Puszek ułożył się wygodnie.

Karmelka zaczęła nucić kołysankę o kocie, który gonił srebrną nitkę. – A co potem? – zapytał cicho Łobuziak. – Potem nitka zamienia się w promyk księżyca i prowadzi kota prosto do snu – odpowiedziała Karmelka, głaszcząc każdego po głowie.

Nagle zza chmury wyjrzał księżyc. Jego światło wpadło przez okno i utworzyło na podłodze małą kałużę. – Patrzcie! – szepnął Biały Puszek. – To księżycowe mleko! Kotki podeszły i delikatnie dotknęły łapkami światła. Było ciepłe i miękkie jak puch.

– Wypijcie je w myślach – powiedziała Karmelka. – Każdy łyk to jeden krok do krainy snów. Kotki zamknęły oczy i piły wyobrażone mleko. Po chwili ich oddechy stały się równe, a wąsiki przestały drgać. Zasnęły, tuląc się do siebie.

Karmelka otuliła je ogonem i spojrzała w niebo. – Dziękuję, księżycu – szepnęła. – Za mleko, które dajesz każdemu, kto umie zamknąć oczy i uwierzyć. A potem sama zamruczała cicho i zasnęła, śniąc o gwiazdach tańczących na dachu.