Bajka o krasnoludkach i sierotce Marysi

— Bajka do czytania —

W małej wiosce u stóp Zielonej Góry mieszkała sierotka Marysia. Dziewczynka nie miała rodziców, ale miała wielkie serce pełne dobroci. Codziennie pomagała sąsiadom: nosiła wodę, karmiła kurki i zamiatała podwórka. Nikt jednak nie wiedział, że Marysia ma tajemniczych przyjaciół – krasnoludki, które mieszkały w wielkim dębie na skraju lasu.

Pewnego wieczoru, gdy Marysia wracała z pola z naręczem chrustu, usłyszała cichutkie płacze. To mały krasnoludek Ignaś zgubił swoją czerwoną czapeczkę. Marysia bez wahania odłożyła chrust i pomogła mu jej szukać. Znalazła ją pod krzakiem jeżyn, a Ignaś uśmiechnął się od ucha do ucha. „Dziękuję!” – pisnął i zniknął w trawie.

Od tego dnia krasnoludki postanowiły opiekować się Marysią. Każdej nocy, gdy dziewczynka spała, przynosiły jej koszyczki z malinami, orzechami i miodem. Marysia budziła się zdziwiona, ale cieszyła się z prezentów. Nie wiedziała, że to dziękczynienie za jej dobre serce.

Pewnej nocy najstarszy krasnoludek, Dębowy Dziadek, zwołał wszystkich na naradę. „Marysia jest samotna i biedna, a zawsze nam pomaga. Musimy jej pomóc w wyjątkowy sposób” – powiedział. Krasnoludki zgodziły się, że zrobią dla niej coś naprawdę magicznego.

Następnego ranka Marysia znalazła przed swoją chatką mały, złoty kluczyk. Był taki malutki, że mieścił się w dłoni. „Skąd się tu wziął?” – zastanawiała się. Postanowiła zapytać sąsiadów, ale nikt nie wiedział. Wtedy przypomniała sobie o krasnoludkach i pobiegła do dębu.

Pod dębem czekał na nią Ignaś. „To klucz do naszego skarbca” – szepnął. „Chcemy ci podziękować za twoją dobroć. Chodź!” Marysia weszła do środka dębu, a tam zobaczyła komnatę pełną kolorowych kamieni, które świeciły jak gwiazdy. „To dla ciebie” – powiedział Dębowy Dziadek. „Ale to nie są zwykłe kamienie – to kamienie spełniające marzenia.”

Marysia wybrała jeden, maleńki i różowy. „Chcę, żeby wszyscy w wiosce mieli dość jedzenia i byli szczęśliwi” – powiedziała. Kamień rozbłysnął, a w chatkach sąsiadów pojawiły się chleby, mleko i owoce. Ludzie byli zdumieni i szczęśliwi. Marysia zrozumiała, że największym skarbem jest dzielenie się z innymi.

Od tamtej pory Marysia i krasnoludki zostali najlepszymi przyjaciółmi. Dziewczynka nigdy nie czuła się samotna, a wioska stała się miejscem pełnym radości. Każdego wieczoru krasnoludki siadały na gałęziach dębu i śpiewały Marysi kołysanki, a ona zasypiała z uśmiechem, wiedząc, że dobroć zawsze wraca.