Jeż Krokietek i tajemnicza gra

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa tańczyły z wiatrem, mieszkał mały jeż o imieniu Krokietek. Krokietek miał kolce jak igiełki i nos jak mały guziczek. Pewnego dnia, podczas spaceru po leśnej polanie, znalazł coś niezwykłego: drewniane młotki i kolorowe piłki, a także kilka małych bramek ułożonych w dziwny wzór.

Krokietek przyglądał się temu z zaciekawieniem. Nie wiedział, co to wszystko oznacza. Po chwili przybiegła wiewiórka Runia, która podskakiwała wesoło na gałęzi. „Cześć, Krokietku! Coś znalazłeś?” – zawołała. „To chyba jakaś gra. Nazywa się krokiet” – odparł jeż, dotykając młotka swoją łapką. „A jak się w nią gra?” – zapytała Runia, kiwając ogonkiem.

Wtedy zza krzaka wyłoniła się sowa Mądrala. „Widzę, że macie ochotę się pobawić. Krokiet to gra, w której uderza się piłkę młotkiem przez bramki. Celem jest przejście wszystkich bramek w odpowiedniej kolejności” – wyjaśniła powoli. Krokietek i Runia spojrzeli po sobie z uśmiechem. „Spróbujemy!” – zawołali razem.

Krokietek wziął żółtą piłkę i zamachnął się młotkiem. Uderzył mocno, ale piłka poleciała w krzaki, a nie przez bramkę. „Ojej, nie udało się” – westchnął smutno. Runia zaśmiała się radośnie: „Nie martw się, ja też się uczę. Spróbujmy jeszcze raz!” I zaczęli ćwiczyć. Młotki stukały o piłki, a piłki toczyły się po trawie – raz prosto, raz w bok.

Po kilku próbach Krokietkowi udało się przetoczyć piłkę przez pierwszą bramkę. „Hurra! Udało się!” – krzyknął szczęśliwy. Runia też zdobyła swoją bramkę. Grali dalej, śmiejąc się i kibicując sobie nawzajem. Sowa Mądrala obserwowała ich z góry i kiwała głową z uznaniem. „Gra wymaga cierpliwości i precyzji, a wy oboje macie to w sobie” – pochwaliła.

Nadszedł czas na ostatnią bramkę. Krokietek ustawił piłkę i celował starannie. Runia trzymała kciuki. Wtedy mały zajączek, który przechodził obok, potknął się o młotek i upuścił wszystkie marchewki. Krokietek spojrzał na niego i powiedział: „Pomóżmy mu! Gra może poczekać”. Razem z Runią zebrali marchewki i pomogli zajączkowi. Zajączek podziękował i pobiegł dalej.

Kiedy wrócili do gry, udało im się zakończyć ostatnią bramkę. „Wygraliśmy!” – ucieszyli się. Ale sowa Mądrala uśmiechnęła się tajemniczo: „Ważne jest, że graliście razem i pomagaliście innym – to prawdziwe zwycięstwo”. Krokietek i Runia zgodzili się z nią. W nagrodę dostali małe, błyszczące gwiazdki na swoje piłki, które przypominały im o tej leśnej przygodzie.

Gdy zapadł zmrok, Krokietek położył się w swojej norce pod starym dębem. Przez liście widać było tysiące gwiazd na niebie. Jeż zamknął oczy, czując ciepło przyjaźni i radość z udanej zabawy. Cicho powiedział: „Dobranoc, lesie” i zasnął spokojnie, a sen przyniósł mu obrazy kolorowych piłek i śmiejących się przyjaciół.