Królewna Iskierka i Tajemnica Złotego Promyka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych łąk i śpiewających ptaków, mieszkała królewna Iskierka. Miała złote loki i oczy jak dwa błyszczące szafiry, a jej ulubionym zajęciem było bieganie po zamkowych ogrodach i rozmawianie z motylami.

Pewnego dnia, gdy Iskierka bawiła się w chowanego za starym dębem, usłyszała cichutki płacz. To mały, złoty promyk słońca utknął w gęstej pajęczynie i nie mógł się wydostać. Promyk drżał ze strachu, a jego blask przygasał.

– Nie bój się, maleńki – szepnęła Iskierka i delikatnie rozplątała pajęczynę. Promyk od razu rozbłysnął radośnie i podziękował jej ciepłym muśnięciem po policzku. – Dziękuję, królewno! Gdyby nie ty, zostałbym tu na zawsze – powiedział cieniutkim głosikiem.

Iskierka uśmiechnęła się i zapytała, skąd pochodzi. Promyk opowiedział, że mieszka w Złotej Chmurze nad Wielką Górą, ale zgubił drogę podczas zabawy z wiatrem. Królewna postanowiła mu pomóc wrócić do domu.

Razem ruszyli w podróż przez łąkę pełną stokrotek, przez mostek nad szemrzącym strumykiem i przez las, w którym wiewiórki tańczyły na gałęziach. Po drodze spotkali smutnego jeża, który zgubił swoje kolce. Iskierka znalazła je pod krzakiem malin, a promyk oświetlił mu drogę, by jeż mógł je bezpiecznie przyczepić.

Gdy dotarli do stóp Wielkiej Góry, promyk zatrzymał się i spojrzał na królewnę. – Jesteś najmilszą królewną, jaką spotkałem. Dziękuję, że mi pomogłaś i że pomogłaś jeżowi. Prawdziwa magia nie tkwi w koronie, ale w dobrym sercu – powiedział, po czym wzniósł się w górę i zniknął w Złotej Chmurze.

Iskierka wróciła do zamku zmęczona, ale szczęśliwa. Położyła się do łóżka, a przez okno wpadał do jej pokoju ciepły, złoty blask – to promyk machał jej na dobranoc. Królewna zamknęła oczy i zasnęła spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.

A nad zamkiem, na niebie, zapaliły się pierwsze gwiazdy. Jedna z nich, najjaśniejsza, mrugała do Iskierki jak mały, złoty przyjaciel. Cisza otuliła całą krainę, a królewna spała słodko, wiedząc, że dobroć zawsze wraca.